“ငါသွားေတာ့မယ်... လွတ်လပ်တယ်ဆိုြပီး... ေပွမေနနဲ့ေနာ်”တဲ့ မှတ်မိေနဆဲပါ။ စိတ်ချပါချစ်သူ မင်းမရှိတဲ့အချိန်ေတွမှာ ေချာက်ြခားစွာ အထီးကျန်ေနရင်ေတာင် မေဖာက်ြပားပါသစ္စာနဲ့....။ ကဲ့မယံုရင်ဒီမှာြကည့်... မင်းကိုလွမ်းလို့ ငါရဲ့လွမ်းြခင်းေတွေတာင် စာသားေတွ အြဖစ်ေြပာင်းလဲကုန်ြပီ...။ အရာရာတိုင်းမှာမင်းပဲစိုးမိုးေနတယ်လို့ေြပာရင် ပိုတယ်လို့မင်းထင်လိမ့်မယ်...။ တစ်ကယ်ပါ ချစ်တတ်သူ တိုင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ ခံစားတတ်ရင် သိလာပါလိမ့်မယ်...။ လွမ်းတဲ့အေြကာင်းကို ေြပာရရင် ငါလွမ်းသလို မင်းလည်းလွမ်းေနမှာလား...။ ငါလွမ်း သလိုသာ မင်းလည်းလွမ်းေနမယ်ဆိုရင် ေပျာ်စရာေတွ ေပျာက်ဆံုးတဲ့ ေချာက်ြခားညလိုြဖစ်သွားနိုင်တယ်...။ ဒါေတွက အလွမ်းဒဏ်ေြကာင့်ေလ...။ ေမျှာ်လင့်မထားတဲ့ ခွဲခွာြခင်းေတွေြကာင့် တို့နှစ်ေယာက်ရဲ့ စိတ်ေတွ သဲန္တာရထဲမှာ အေဖာ်မဲ့စွာ လမ်းေလျှာက်ေနရသလို ြဖစ်ခဲ့ရတယ်...။ တို့နှစ်ေယာက်ရဲ့ အမုန်းမရှိတဲ့ ကမ္ဘာမှာ ချစ်လျှက်နဲ့ေဝးရတာ မဆံုနိုင်ေတာ့တဲ့ ခွဲခွာြခင်းမျိုး နဲ့ဆိုရင် အြပစ်မရှိတဲ့ ငါ့ရဲ့နှလံုးသားကို ဒဏ်ခတ်လိုက်ပါေတာ့မယ်........
