ဘ၀မွာ ျဖစ္ခ်င္ဆံုးအရာထက္ စိတ္၏ေစရာ ခိုင္းေစသမွ်ကိုတာ ခရီးဆက္ေနရတဲ့အခိုက္အတန္႕အတြင္း မိမိကိုယ္ကိုကိုယ္ စိတ္ရဲ႕ေက်းကၽြန္ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ခဲ့ရတာဟာ စိတ္ကို အႏိုင္မတိုက္ႏိုင္ခဲ့လိုပဲဆိုတာ တစ္ထစ္ခ်ယံုၾကည္ဖို႕လိုပါသည္။
                                                                     တိုးတတ္ ေအာင္ျမင္ေရး အေၾကာင္းေတြကို ေရးတဲ့ စာေရးဆရာေတြမွာ သူတို႕ကိုယ္တိုင္ တိုးတတ္လမ္းေၾကာင္းေပၚ မေရာက္ေပမဲ့ ဖတ္ရႈ႕သူမွာ တိုးတတ္လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ရွိသြားတာ တစ္ရာမွာ ရွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိပါသည္။ ဒါဟာဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ အေျဖမ်ားစြာရွိသည္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ အမ်ားအတြက္ ရသေၿမွာက္ေပမဲ့ မိမိအတြက္ ရသမေၿမွာက္တဲ့အခါ ဇာတ္ထဲမွာေတာ့ သေဌးသား ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ အေၾကြးစားဆိုသလိုျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။
                                                                  ဘ၀တိုက္ပြဲတစ္ခ်ဳိ႕ရဲ႕ စစ္ေျမျပင္မွာ အရႈံုးေပးလိုက္ရတယ္ဆိုေပမဲ့လည္း ေပးလိုက္ရတဲ့အရႈံးဟာ တစ္ခါတစ္ရံမွာ အႏိုင္ရရွိသြားတတ္ပါတယ္၊ ဒါဟာေလာကႀကီးရဲ႕ မ်က္လွည့္အတတ္ သို႕မဟုတ္ နိယာမ တစ္ခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ရေပသည္။
                                                      ဒိသာပါေမာကၡႀကီးက ေျပာလိုက္တယ္ ေမာင္မင္း ဒီငရုတ္သီးကို စားရင္ စပ္မယ္ မစားနဲ႕ ဆိုေသာအခါ လူတို႕မည္သည္ ေမ်ာက္ႏွင့္သ႑န္တူေသာေၾကာင့္ အရာရာစူးစမ္းခ်င္စိတ္ရွိကာ ငရုပ္သီးကို စပ္တယ္ေျပာလည္း စားၾကည့္ၾကမွာပါပဲ၊ ထိုအခါမွ ေမ်ာက္မီးခဲကိုင္မိကာ ဇက္ကနဲ လြတ္ခ်သလို စပ္ေသာအရသာကို သိႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္၊ ထိုအရာက လူရဲ႕စိတ္သ႑န္မ်ားစြာအနက္မွ သဲတစ္ပြင့္စာေလာက္ကို ပမာႏွဳိင္း၍ ေျပာျခင္းျဖစ္ပါသည္။
{ကိုေဇာင္း}