ေလဟုန္မွာ ေ၀့၀ဲေနအလား သစ္ရြက္ေျခာက္ရဲ႕ စ်ာပနအခမ္းအနားမွာ ငိုသူမရွိ မ်က္ရည္က်မည့္သူမရွိ ပဲ ရယ္သံေတြက ေတးသြားေတြအလား သီဆိုေနၾကအခိုက္မွာ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ရဲ႕ စ်ာပနအခမ္းအနားဟာ တစ္ခဏအတြင္းမွာ အသြင္ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္၊

ေၾကြသူက ေၾကြသြားခဲ့ေပမဲ့ စြန္႕ပစ္သူက စြန္႕ပစ္သြားခ့ဲတယ္၊ ထိုစဥ္အခိုက္ေလးမွာ တန္ဖိုးကို ထားတတ္သူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ထိုစ်ာပန အခမ္းအနားဟာ အထီးက်န္မဲ့စြာ သူမတစ္ေယာက္တည္း ငိုေၾကြးေနခဲ့တယ္၊

ပင္ယံထက္မွာ ရွိေနခ်ိန္ေတာ့ သစ္ပင္တစ္ပင္ဟာ သစ္ရြက္စိမ္းေလးေတြနဲ႕ လွပေနေပမဲ့လည္း ေၾကြကာက်သြားခ်ိန္ေတာ့ သဘာ၀ရဲ႕အလွတရားဟာ ပ်ဳိပ်က္လို႕ယိမ္းယိုင္ခဲ့ေလတယ္.....။

ေၾကြပါေစေလ
ေလရူးသုန္သုန္
လႊင့္ေမွ်ာကမာၻျခား
အထီးက်န္စြာနဲ႕
ကမာၻျခားခဲ့တာ
ဘ၀ႏွစ္ခုၾကား..
{ကိုေဇာင္း}