ေဇာင္း

{ကိုးဆယ့္ေျခာက္ရက္}
သူမႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္သူသက္တမ္း ကိုးဆယ့္ေျခာက္ရက္အထဲ ေတာင္တန္းေတြကာရံထားတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးရဲ႕ တစ္ဖက္ကမ္းမွာ တဲတစ္လံုးကိုေဆာက္လုပ္ၿပီး၊ ေသာက္သံုးေရအတြက္ ေရတြင္းတစ္လံုးကို တူးခဲ့ၾကသည္။ တဲေလးရဲ႕ ေဘးပတ္လည္မွာ သူမႏွစ္သက္ေသာ ဇြန္ပန္းေလးေတြကို စီစီညီညီစိုက္ပ်ဳိးထားၿပီး အိမ္ေနာက္ေဖးေစ်းဆိုင္တည္ ဆိုသလို သူမႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ မႈံညင္းပင္မ်ားကို အကန္႕လုိက္စိုက္ပ်ဳိးထားသည္။

အိမ္ေမြးတိရစာၦန္မ်ားျဖစ္ေသာ ၾကက္၊ ဘဲ၊ ႏွင့္ ေခြးေပါက္စေလး တစ္ေကာင္ကိုပါ ေမြးထားသည္။ ေခြးေပါက္စေလးမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းေနေပသည္။ သူမလည္း ထိုေခြးေပါက္ေလးအား ခ်စ္ေပသည္။ သူမသည္ အိမ္တြင္ ၾကက္၊ ဘဲမ်ားကို ေန႕စဥ္အစာေကြ်းၿပီး ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဥယ်ာဥ္မွဴးလုပ္ေနပါ၏။ အိမ္ေရွ႕က စမ္းေခ်ာင္းေလးေပၚတြင္ သူမအတြက္ ကုန္းေက်ာ္၀ါးတံတားေလး ထိုးေပးထားေသာေၾကာင့္ သူမ၏ ခ်စ္စရာ့အၿပဳအမႈမ်ားျဖင့္ လွပစြာ ေျခလွမ္းမ်ားက တံတားေပၚေလွ်ာက္လွမ္းလိုက္ ပန္းပင္ေလးမ်ားကို ၾကည့္လုိက္ႏွင့္ ၾကည္ႏွဴးစရာေကာင္းေနေပသည္။ သူမ၏ သင္းရနံ႕ႏွင့္ ဇြန္ပန္းတို႕၏ သင္းရနံ႕တို႕သည္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ စြဲမက္စရာေကာင္းေနေပသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ ထို ကုန္းေက်ာ္တံတားေပၚတြင္ သူမႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ အတူထိုင္ေနစဥ္ ေတာင္တန္းမ်ားၾကားမွ ေလးႏုေအးေလးေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ သူမအၾကားတိုက္ခိုက္လာခ်ိန္ ေလးႏုေလးေတြထဲ ဇြန္ပန္းရနံ႕မ်ားေရာ၍ ပါလာသည္မွာ အင္မတန္ ရင္ခုန္လိႈက္ေမာဖြယ္ ေကာင္းေနပါသည္။ ဒီလိုႏွင့္ အတူေနလာခဲ့သည္မွာ ရက္ေပါင္းကိုးဆယ့္ေျခာက္ရက္ၿပည့္ခဲ့ေလသည္။

{ရက္ေပါင္း တစ္ရာ့သံုးဆယ္}
တစ္ေန႕ေသာအခါ ေတာင္ေပၚက ဘုရားတစ္ဆူတြင္ သူမႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ ခိုင္ၿမဲစြာအခ်စ္သစၥာကို ဆိုခဲ့ၾကၿပီး အိမ္အျပန္ ညစာကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စားေနၾကခ်ိန္ ရင္ထဲ ပီတိမ်ားႏွင့္ ေရာေထြးကာ ရင္ခုန္သံကထိန္းမရျဖစ္ေနခဲ့သည္။ အေၾကာင္းမွာ သူမႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ ဖူးစာက ငွက္ပစ္မလြဲဆိုသလို ရွိေနေပေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

သူမႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ၿမိဳ႕ေပၚတတ္ၿပီး လိုင္းကားစီးခဲ့ခ်ိန္တုန္းက ကားေမာင္းသမား၏ ေစတနာပါပါ ေမာင္းႏွင္မႈေၾကာင့္ ကားေပၚမွ မၿပဳတ္က်ေအာင္ ကိုင္ထားေသာ သူမမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းေနေပသည္။ ကားေပၚမွ ဆင္းခ်ိန္လည္း သူမရဲ႕ ေၾကာက္တတ္ေသာ မ်က္ႏွာေလးမွာ သနားစရာေကာင္းေနျပန္သည္။ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္ေသာ ေတာတန္းေလးမွ တဆင့္ သူမႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးကို အလည္ေရာက္ခိုက္ ေတာရြာ၌ မရႏိုင္ေသာ YKKOေၾကးအိုး ကိုလည္း စားခဲ့မိျပန္၏။

ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးမွာ အသားမက်ေသာ သူမသည္ ေရႊပုစြန္ကိတ္မုန္႕ဆိုင္ေရွ႕နား ေယာင္လည္လည္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္အား ေစာင့္ေနသည္မွာ ငိုခ်င္စိတ္ေပါက္ေနေသာ သူမ၏ မ်က္ႏွာအား ေတြ႕ရသည္မွာ စိတ္မေကာင္းလည္းျဖစ္ခဲ့ရသည္။ သူမသည္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အား နားလည္ေပးခဲ့သလို၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူမကို နားလည္းေပးခဲ့ပါသည္။

တစ္ေန႕ ဘာရယ္ေၾကာင့္မသိ သူမႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ ခြဲရဖို႕ႀကံဳလာေလသည္။ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ သူမႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ ခြဲရေတာ့မည္ ဒီေန႕လို ညမ်ဳိးတြင္ သူမ၏ညိဳးငယ္ေနေသာ မ်က္၀န္းေလးကို ၾကည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မ်က္၀န္းသည္လည္း မ်က္ရည္မ်ား ၀ဲ၍လာေတာ့သည္။ သူမ၏ မ်က္ႏွာ မ်က္၀န္း တို႕သည္ ညိဳးငယ္ေနသည္မွာ ကေလးတစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။ ပို၍ ရင္ထဲမွာ အမွတ္တရျဖစ္ေနရသည္မွာ ထိုညေလးထဲ Vႏိုထြန္းရဲ႕ ျပန္မဆံုျဖစ္ၾကရင္ သီခ်င္းေလးက ရင္ကို႐ိုက္ခတ္ေစေတာ့သည္။

သူမအိပ္ေနခ်ိန္ သူမ၏ မ်က္ႏွာေလးကို ထိုင္၍ၾကည့္ရင္း ခြဲခြာရမွာေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ မနက္ျဖန္ကိုေရာက္မွာ စိတ္က မလိုလားပဲ အလိုလုိေနရင္း မနက္ျဖန္ကိုေရာက္ခဲ့ေလတယ္။

ဒီေန႕ဆိုရင္ သူမႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေတာတန္းေလးထဲက ကိုးဆယ့္ေျခာက္ရက္ ႏွင့္ ဘုရားေပၚမွာ ဆုေတာင္းခဲ့ေသာ ရက္ေပါင္းတစ္ရာ့သံုးဆယ္ကိုေပါင္းလိုက္ရင္ ရက္ေပါင္း ႏွစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ့္ေျခာက္ရက္ကို ေရာက္ခဲ့ေလၿပီ။ ထုိ႕ေပမဲ့လည္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲ သူမမွာ ရွိမေနေတာ့ပဲ သူမသည္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားစြာကို ႐ိုက္ခ်ဳိးခဲ့ေလေတာ့သည္။

{ေနာင္တရဲ႕ အသိ}
ဟိုအရင္တစ္ခ်ိန္က မွားခဲ့သမွ်ရယ္ အေကာင္းတိုင္းျဖစ္ေစဖို႕ တစ္က ျပန္စရင္ အခ်ိန္ေတြရယ္ မွီပါေသးတယ္၊ အခ်ိန္ေတြရယ္ ေပးရင္း၊ နားလည္မႈနဲ႕ စာနာမႈေတြတာရွိမယ္ဆိုရင္ ကမာၻၿပဳိမယ္ဆိုေတာင္ မငိုတတ္ခဲ့သူပါ။ ရင္ခြင္အစားလည္း မထိုးရက္ပါဘူး ရက္ေပါင္းႏွစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ့္ေျခာက္ရက္သာ ျပည့္ခဲ့ၿပီ ဒီရင္ခြင္ကေတာ့ အရင္တိုင္း ေမွ်ာ္ေနဆဲေပါ့..၊ ဒီပိုစ့္ေလးက ေၾကကြဲျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ပိုစ့္အျဖစ္သာ တည္ရွိပါေစေတာ့.....