Posted by ေဇာင္း
in Wednesday, March 31, 2010
ၿဖဴစင္စိတ္ထားေလးနဲ႕
ရနံ႕ေလးရယ္ သင္းပ်ံ႕စြာေပါ့
ဆူးမဲ့ေသာပန္း မာနမရွိေသာပန္း
သင့္ကိုပဲ ဘြဲ႕ထူးေတြအထပ္ထပ္
ခ်ီးမြမ္းကာ ေပးခ်င္ပါရဲ႕
အို... စံပယ္ၿဖဴ....
ၿဖဴစင္လြန္းလို႕ ႏွစ္သက္မႈေတြ
အထပ္ထပ္ကာ ပိုခဲ့ေပမဲ့
ဆူးရွိသလိုပဲ
မင္းရဲ႕ရင္ခြင္ရယ္
ငါ့အတြက္ ဥပါဒ္ျဖစ္ေစခဲ့တယ္
အေမွာင္မွာ ၿဖဴစင္ေသာရင္ခြင္
အေရာင္ေတြေမွးမိန္ကာ
ပံုရိပ္ေတြေျပာင္းလဲခဲ့ရင္းေပါ့........
ရင္ခြင္ေတြ အထပ္ထပ္ၿပဳိခဲ့ေသာ
စံပယ္ၿဖဴ...
၀မ္းနည္းစြာေပါ့
မင္းအတြက္ ငါ့ရဲ႕ရင္ခြင္ရယ္
အသံုးမတည့္ေတာ့တယ္......
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Monday, March 29, 2010
ရာသီမဟုတ္ေပမဲ့
အခ်ိန္လြန္ကာရြာေလသလား
ပူေလာင္ရင္ကို ေအးျမေအာင္ ရြာေလသလား
ေတြးမရေပမဲ့
မိုးေရစက္ေတြ ငါ့ရဲ႕ရင္ထဲ
ရြာခ်ခဲ့တာ ေက်နပ္မိတယ္
အတူမေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတဲ့
မိုးေရေတြထဲ
စိတ္က အလိုလို မင္းကိုေတာင္းတမိတယ္
မိုးေရေတြကို
မင္းေၾကာက္ေနလား
အနားနားတိုးခဲ့ေပါ့
ခပ္ပါးပါးေလးရယ္
အေၾကာက္ေျပ အခ်မ္းေပ်ာက္ဖို႕
အသာအရာ ေပြ႕ဖက္ကာ
မင္းရဲ႕ရင္ကို ေႏြးေထြးေစဖို႕ရယ္
မိုးေရေတြထဲ
ဒို႕အတူေလွ်ာက္ၾကမယ္
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Sunday, March 28, 2010
ပန္းပ်ဳိးလက္တို႕
စံုေနေသာ္လည္း
နမ္းထိုက္သူမွ
နမ္းထိုက္ရသည္
အသြင္မတူလို႕
ရန္သူမွတ္မည္လား
ပန္းဆိုတာ
ႏွဴးညံ့ျခင္းရဲ႕ သေကၤတပါ
ဖူးပြင့္စမို႕
ပ်ားတကာတို႕
ရစ္ဖြဲ႕ကာ၀ိုင္းအံု႕
ေရာ္၀ါရြက္ေႂကြ
ခ်ိန္တန္ေလေတာ့
စြန္႕ပစ္ကာသြားၾက
ဆို႐ိုးပမာ
ရွိခဲ့သည္မို႕
လြမ္းရိပ္မသန္း
ေပ်ာ္ရႊင္ကာေပါ့
လမ္းခြဲရင္းျဖင့္............
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Saturday, March 27, 2010
အို....
အခ်စ္ခရီးသည္
လမ္းႀကံဳရင္ ၀င္ေရာက္နားခုိလိုက္ပါ
ရင္ခြင္တံခါး ဖြင့္ထားလွ်က္ေပါ့
ၿငီးေငြ႕သြားလို႕
ျပန္ထြက္သြားမယ္ဆိုရင္
ရင္ခြင္တံခါးကို အနာတရမျဖစ္ေစပဲ
အသာအရာပိတ္လို႕ရယ္
ခပ္ခြာခြာေလး
ထြက္သြားႏိုင္တယ္
တစ္ခုေလာက္ေတာ့ သိေစခ်င္ရဲ႕
ထားခဲ့သူ႕ ရင္ခြင္မွာ ဒဏ္ရာေတြက်န္ခဲ့မယ္ဆိုတာ.....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Friday, March 26, 2010
လိမ္ညာျခင္းနဲ႕ အျပစ္ေတြကို
အသာအရာဖံုးဖိလို႕ရယ္
ဒီအခ်ိန္ဆို
ရင္ခြင္သစ္မွာ
သူ ေပ်ာ္ေနေလာက္တယ္
ၿပံဳးရယ္ သာယာသံေတြက တစ္ဖက္မွာ
ငိုေႂကြးျခင္းက ဒီဖက္မွာ
ခိုင္ၿမဲပါတယ္ဆိုတဲ့
သစၥာတရားေတြ အျပတ္ျပတ္နဲ႕
ေဆြးေၿမ႕ခဲ့တယ္..
ရင္ခြင္သစ္ကို မက္ေမာလုိ႕
စြန္႕ပစ္ကာသြားတဲ့သူ
ေနာင္တရမိပါရဲ႕
စေတးခံလိုက္ရတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္စံုရယ္....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Thursday, March 25, 2010
မယံုႏိုင္ပါဘူး
မင္းထားခဲ့တဲ့ေန႕ေတြကို
မေသခ်ာမေရရာေသာ ေန႕ရက္မ်ဳိးေတြထက္
အခုေတာ့ အဲ့ဒီေန႕ရက္ေတြဟာ
ဖ႐ိုဖရဲနဲ႕ ေဗ်ာင္းဆန္ေနေလၿပီ
ဟိုအရင္တစ္ခ်ိန္
ႏွဴးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာ မင္းရဲ႕ရင္ထဲက
ႏွင္ဆီးပန္းတစ္ပြင့္ဟာ
အခုေတာ့ ဆူးမ်ားစြာနဲ႕
ငါ့ရင္ကို ခက္ထန္စြာ စူးေနေလၿပီ
တစ္ခ်ိန္က ႏွဴးညံ့သေယာင္နဲ႕
အခုေတာ့ ခက္ထန္လြန္းလွသူ
မုဆိုးတစ္ပိုင္း မိန္းမ႐ိုင္းလို႕
ႏႈိင္းယွဥ္ရမွာ မရြံ႕သာ.....
ခပ္ခြာခြာနဲ႕ အရႈံးေပးလိုက္ရင္းေပါ့
တစ္ကယ္ေတာ့ ငါဟာ ေအာင္ႏိုင္ခဲ့ေသာသူ....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
စိတ္ကို အစြဲၿပဳၿပီး အႀကိဳက္ဆံုးေတြကို
ကိုလင္းညိဳႀကီးက ေမးျမန္းသဖြယ္ တဂ္ထားတာေၾကာင့္၊ ေခါင္းကုတ္အေတြး၀င္ ကိုယ္ကိုတိုင္က ဘာေတြႀကိဳက္လဲဆိုတဲ့ အမည္တပ္မွတ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကို စဥ္းစားလိုက္ေတာ့။ အေတြးေတြထဲမွာ ေပၚလာတာ အမ်ားႀကီးပါပဲ....၊
ကြန္ပ်ဴတာကြန္ပ်ဴတာ ကိုႀကိဳက္တယ္၊ ကြန္ပ်ဴတာသမားျဖစ္ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာကို မႀကိဳက္ရင္ ေလာင္ေျပာင္ဖြယ္ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္၊ တစ္ကယ္ေျပာရရင္လည္း ကြန္ပ်ဴတာကို ႀကိဳက္တယ္၊ ကြန္ပ်ဴတာက ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ အႏြံအနာကိုခံႏိုင္တယ္ေလ၊ ပိုႀကိဳက္တာက သူ႕ကို ေတာ္ေတာ္ခိုင္းလို႕ရလို႕...
ပိုက္ဆံပိုက္ဆံကို မလိုအပ္ေသာ ဟိုးလြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္မ်ားစြာက ေက်ာက္ေခတ္လူသားေတြဆိုရင္ ပိုက္ဆံကို မလိုၾကဘူး၊ ေနာက္ၿပီး ေရွးမလြန္မေႏွာင္ခင္ ေခတ္ေတြစီကလည္း ပိုက္ဆံကို မသံုးၾကဘူး၊ အဲ့ဒီတုန္းက ပိုက္ဆံဆိုတာ မေပၚေသး မထုတ္လုပ္ေသးေတာ့၊ ပစၥည္းအလွဲအလွယ္ နဲ႕ပဲ လုပ္ၾကတယ္၊
ဆီေပး ဆားရ။ အသားေပး ဆန္ရ ဆိုသလိုေပါ့...။ အရင္ေခတ္နဲ႕ မတူတဲ့ အခုေခတ္ေတာ့ ပိုက္ဆံဆိုတာႀကီးရွိေနမွ ျဖစ္မယ္လို႕ျမင္ပါတယ္၊ ပုိက္ဆံက ဒုတိယဘုရားသခင္တဲ့ ဒါေၾကာင့္ ပိုက္ဆံကို ႀကိဳက္ပါတယ္။
ဂစ္တာစိတ္ေလစိတ္ညစ္တဲ့အခါ သံစဥ္ေတြကို မညီမညာစြာနဲ႕ ေလွ်ာက္တတ္တီးျဖစ္တယ္၊ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ေတာ့ မတီးတတ္။
စာအုပ္စင္ဘယ္ၿမိဳ႕ကို ေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေစ်းကိုေရာက္ေရာက္ အရင္ဆံုးၾကည့္မိတာကေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္ပါပဲ၊ စာအုပ္ဆိုရင္ စုေဆာင္းတာ ၀ါသနာအလြန္ပါ၏
ဖုန္းလက္တေလာကိုင္တဲ့ ဖုန္းက Nokia ေလးပါ၊ အဲ့ဒီဖုန္းနဲ႕ အင္တာနက္ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး အခုလို႕ တဂ့္ပိုစ့္ကို ေရးလိုရ၊ ေလ့လာစရာေတြကို ေလ့လာရတာေၾကာင့္ သေဘာက်ႏွစ္သက္မိတယ္၊
ကိုယ္ပိုင္အေနနဲ႕ ပိုင္ဆိုင္ထားသမွ်ကို ႏွစ္သက္မက္ေမာ သေဘာက်ပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ လိုခ်င္တာကေတာ့ ကင္မရာတစ္လံုးေလာက္ေပါ့၊ ဓါတ္ပံု႐ိုက္တာကိုလည္း အလြန္ႀကိဳက္တယ္၊ အ႐ို္က္ခံတာနဲ႕ သူမ်ားကို႐ိုက္ေပးတာဆိုရင္ေပ့ါ၊ ႐ုိက္ေပးတာကို ႀကိဳက္တယ္.....။
ကိုလင္းညိဳႀကီး ကြ်န္ေတာ္ လက္ရွိသံုးေနတာထဲက ႀကိဳက္တာေတြကို ေရးလိုက္ပါေၾကာင္း၊
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ...
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Wednesday, March 24, 2010
ခဏတၿဖဳတ္ စိတ္ကူးယဥ္မႈေတြ
အထေျမာက္ဖို႕ရယ္...
ငါ့ရဲ႕ႏွလံုးသားတစ္စံုကို
အသံုးေတာ္ခံလုိက္ရတယ္...
ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အစကတည္းက
အက္ေၾကာင္းေတြနဲ႕ပါလို႕
စကားလွလွ ေတးသြားခ်ဳိခ်ဳိ
မုသားေတြနဲ႕ ႀကိဳးရွည္ရွည္ေမွ်ာထားတတ္သူ
အက္ေၾကာင္းေတြမွန္းသိေနလ်က္နဲ႕
အခြင့္အေရးေတြကို ေပးလို႕ရယ္
သခင္မအပါး ခစားလ်က္ေပါ့
အသံုးေတာ္ခံ အျဖစ္မ်ဳိးနဲ႕...
မလိုအပ္ရင္ စြန္႕ပယ္လိုက္ေပါ့
ငါဟာ မင္းရဲ႕ အခ်စ္ကြ်န္
စကားတစ္လုံးျမားတစ္စင္းပမာ
ထားရာေန ေစရာသြား
ေက်ာက္ျဖစ္႐ုပ္ႂကြင္းသာ ျဖစ္လုိက္ခ်င္တယ္
ခက္ထန္ေသာ ဆက္ဆံေရးေတြက
ရင္ခြင္ေနာက္တစ္ခု အမွီၿပဳစရာ
ေပၚလာေတာ့လည္း မင္းရဲ႕ပမာ
“သူခိုးဓါး႐ိုးကမ္းတဲ့ မိန္းမလိုေပါ့”
ခပ္ဆင္ဆင္ရယ္...
ေတာင္စြယ္ေနကြယ္ခ်ိန္မွာ
ေရႊဓါးဆြဲလို႕ သတ္ခ်င္သတ္ေစေတာ့..
သခင္မလို စိတ္ထား အကြ်န္႕စိတ္ထဲ
ရြံရွာမုန္းတီးမိေလတယ္
လွ်ာႏွစ္ခြလို အမ်ဳိးအစားလို႕လည္း
မသမုတ္၀့ံပါဘူး အမ်က္ေတာ္ရယ္
စူးရွမွာဆိုး.....
စိတ္ထဲ၀ယ္ ေတးမွတ္
နာၾကင္စရာရယ္ မ်ားလြန္လာေတာ့
ကိုယ္ကိုကိုယ္ေတာင္ မုန္းတီးလာတယ္....
၀ဋ္ေတာ္ရယ္
ကုန္ပါေစေတာ့ အသံုးေတာ္ခံ
အခ်စ္ကြ်န္ ဘ၀ဆက္တိုင္း
ဤသို႕ဤႏွယ္ မေတြ႕လိုတယ္.....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
အိပ္ေရးေတြငတ္ျပတ္တ့ဲည
ဘယ္သူလာကာ ကူႏိုင္ပါ့မလဲ
အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ စိတ္နယ္လြန္ထဲ
မနက္ျဖန္ကို ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္မိတယ္
ငါဆိုတဲ့ အတၱ၀တ္စံုေတြကို
တစ္ထည္ၿပီးတစ္ထည္ ခ်ဳပ္လုပ္ေနမိရင္း
အတိတ္ေတြက အမွတ္တရျဖစ္ေစခ့ဲတယ္...
ဒါဆို
မနက္ျဖန္ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုလား
သို႕မဟုတ္
စိတ္ကူးေတြကို မဟားတရားယဥ္ဖို႕
အခြင့္အေရးတစ္ခုလား
ေကြကြင္းေရွာင္ဖယ္ပါရေစေတာ့
ေလထဲက စိတ္ကူးေတြကိုလည္း ရြံရွာမိေနၿပီ
အေတြးသက္သက္ အသံုးေတာ္ခံအျဖစ္မ်ဳိးရယ္...
စိတ္နယ္လြန္ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕မႈတစ္ခုအတြက္
စေတးခံလိုက္ရေသာ ႏွလံုးသားတစ္စံု
ေက်ာက္ျဖစ္႐ုပ္ႂကြင္းတာ ျဖစ္မယ္ဆိုရင္
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေဗ်ာင္းဆန္ေလေနမလည္း....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Tuesday, March 23, 2010
ဘယ္လမ္းကိုမွ မင္းနဲ႕အတူမေလွ်ာက္ခ်င္ခဲ့ဘူး
ရင္နာစရာေတြ ဗလပြနဲ႕
ဒဏ္ရာေတြသာ အဖတ္တင္ခဲ့လို႕
ေ၀ဒနာအပူမီးေတြက မီးခိုးႂကြက္ေလွ်ာက္
ရင္ကိုလာဟပ္ေစတယ္၊
ေကာင္းကင္က နတ္ဘုရား
သီတာေရၾကည္တစ္ေပါက္နဲ႕
ေသာကကို “ဥဳံဖြ”ဆိုၿပီး မန္းမႈတ္ရင္လည္း
ေပ်ာက္ပါ့မလား ေတြးမရ
နတၱိဆိုေသာ ေ၀ါဟာရရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲမွာ
အထီးက်န္ပံုရိပ္က ထပ္မၾကပ္မကြာေပါ့
ဒဏ္ရာဆိုတာ
ကိုယ္ကိုကိုယ္တိုင္က အစၿပဳခဲ့တာေၾကာင့္
အျပစ္မတင္ရက္ေတာ့ပါဘူး.......
တစ္ကယ္ဆို
ၾကယ္ေတြေႂကြေတာင္
ငါ မလြမ္းတတ္ခဲ့သူ.....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
ေရလိုက္ ငါးလိုက္ အလား
ေရကလိုက္တာလား
ငါးကလုိက္တာလား
ေရနဲ႔ ငါးက ဘာကိုလုိက္တာလဲ
အေတြးေတြပလံုစီလို႕
ငါ့ရဲ႕ညမွာ သတ္ပံုလည္းမမွားခ်င္ဘူး
အမဲလိုက္ရင္း သားေကာင္ျဖစ္သြားတဲ့
မုဆိုးလို ေတာေမွာက္တာကိုလည္း
ႀကံဳခဲ့ဖူးရဲ႕....
ေရလိုက္ငါးလိုက္ရင္း ေရစုန္ေမွ်ာသြားတဲ့
ငါ့ဘ၀...........
{zAi}
Posted by ေဇာင္း
in Monday, March 22, 2010
ပန္းပ်ဳိးလက္တို႕
စံုေနေသာ္လည္း
နမ္းထိုက္သူမွ
နမ္းထိုက္ရသည္
အသြင္မတူလို႕
ရန္သူမွတ္မည္လား
ပန္းဆိုတာ
ႏွဴးညံ့ျခင္းရဲ႕ သေကၤတ တစ္ခုမို႕
ပန္းေပးလို႕
အလွမ္းေ၀းၾကမယ္ဆိုရင္
ႏွဴးညံ့ျခင္းေတြနဲ႕သာ
ေ၀းပါရေစေတာ့.....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Sunday, March 21, 2010
ေတာင္ေလ ေျမာက္ေလ တိုက္ခတ္သည္က ေမာင္ျမင့္ေဇာ္နဲ႕လံုး၀မသက္ဆိုင္သည္မွာ ေျပာစရာအထူးမလိုခဲ့ေပ။ သက္ဆိုင္သည္က ၀မ္းတြင္းက ဆာေလာင္ေသာ ဆာေလာင္ေလျပင္းသာျဖစ္သည္။ ဟုတ္ေပသည္။ ေမာင္ျမင့္ေဇာ္မွာ သားတစ္ေယာက္ သမီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဆိုေတာ့ ၀မ္းေရးအတြက္ လံုးပမ္းေနရသည္မွာ ကြ်ႏ္ုပ္လည္း အျမင္ျဖစ္ေပသည္။
ေမာင္ျမင့္ေဇာ္မွာ ႐ံုး၀န္ထမ္းအျဖစ္ လူပ်ဳိကတည္းက လုပ္လာသည္မွာ အခုဆိုရင္ ကေလးကႏွစ္ေယာက္ရေနၿပီ။ ဘာမွတိုးတက္လာျခင္းမရွိေသး။ ရာထူးေတြတာ အလီလီတိုးခဲ့သည္ ေနာက္ဆံုး ေမာင္ျမင့္ေဇာ္မွာ ေဘာစီ၏ ကိုယ္ရံေတာ္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေခတ္ကာလစကားလို ေျပာရရင္ျဖင့္ စကထရီ ဆိုလားပဲ။ တစ္ေန႕သား ကြ်ႏ္ုပ္၏ အိမ္သို႕ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ဆိုၿပီး ေပါက္၍လာေတာ့သည္။
ေမာင္ျမင့္ေဇာ္ ။ ။ အဘ ေနေကာင္းလားဗ်
ကြ်ႏ္ုပ္ ။ ။ ေကာင္းပါ့ဗ်ာ ေကာင္းပါ့၊ ဒါနဲ႕ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒီဘက္လွည့္လာတာလည္း ေမာင္ျမင့္ေဇာ္ရဲ႕...
ေမာင္ျမင့္ေဇာ္ ။ ။ စိတ္ညစ္လို႕ပါ အဘရယ္၊
ကြ်ႏ္ုပ္ ။ ။ ဘာေတြညစ္စရာရွိလုိ႕လည္း ေမာင္မင္းရဲ႕၊ ေမာင္မင္းက အလုပ္မွာလည္း လူႀကီးေဘးမွာ ေနရာတဲ့လူ၊ အဆင္ေျပေနတဲ့ဟာကို စိတ္ညစ္စရာရွိေသးရဲ႕လားကြ၊
ေမာင္ျမင့္ေဇာ္ ။ ။ ဟင္း....... အဘေရ လူႀကီးေဘးမွာ ေနရတယ္ဆိုၿပီးေတာ့ အထင္မႀကီးနဲ႕ဗ်၊ ရတာက နည္းနည္း လုပ္ရတာက မ်ားမ်ားျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ
ကြ်ႏ္ုပ္ ။ ။ အင္း... ေမာင္မင္းကေတာ့ ဟိုစကားလိုျဖစ္ေနၿပီကြ
ေမာင္ျမင့္ေဇာ္ ။ ။ ဘယ္လိုစကားလည္းအဘရဲ႕ ေျပာျပပါအံုး၊
ကြ်ႏ္ုပ္ ။ ။ ဘယ္စကားလည္းဆိုေတာ့ကြာ... ေမာင္မင္းက
“မုန္႕သည္မသား မုန္႕နားစား” ဆိုသလိုျဖစ္ေနၿပီ
ေမာင္ျမင့္ေဇာ္ ။ ။ ဟင္ စကားက အဆန္းပါလားအဘရ၊ ကြ်န္ေတာ္နားမလည္ေတာ့ဘူး တစ္ခ်က္ေလာက္ရွင္းျပပါအံုး...
ကြ်ႏ္ုပ္ ။ ။ အင္း... တို႕ျမန္မာေတြက စကားေျပာရင္ ဒဲ့မေျပာတတ္ၾကဘူး၊ လူတစ္ေယာက္ကို စဥ္းစားစရာေလးျဖစ္ေအာင္ကို လုပ္ၿပီးေျပာတတ္ၾကတယ္ကြ၊ ေမာင္မင္းရွင္းေအာင္ ေျပာရရင္၊ ဒီလို “မုန္႕သည္မသား မုန္႕နားစား”ဆိုတာက မုန္႕ေရာင္းတဲ့ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္က မုန္႕လုပ္ေရာင္းေနတယ္၊ ဘယ္လုိမုန္႕မ်ဳိးလည္းဆိုေတာ့ မုန္႕ျပားသလက္တို႕၊ အေႀကာ္စံုတို႕၊ ဘိမ္းမုန္႕တို႕ လိုေပါ့၊ အဲ့လို မုန္႕ေတြကို ေရာင္းတယ္၊ နေဘးက သားၿဖစ္သူက ကေလးတို႕သဘာ၀အရ မုန္႕ကို တစ္ခုလံုးယူမစားပဲ၊ မုန္႕ရဲ႕အဖ်ားပိုင္း ၾကြပ္ေနတဲ့ေနရာေလးေတြက အေႂကြအပဲ့ကို ဖဲ့ဖဲ့ၿပီးစားတယ္၊ အဲ့လိုစားတာကိုလည္း အေမက ဘာမွမေျပာဘူး၊ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ အဲ့ဒီအေႂကြအပဲ့ေလးေတြကို ျပန္ေရာင္းလို႕မွမရပဲေလ။ အဲ့လိုပဲ ေမာင္မင္းတို႕ ၀န္ထမ္းေတြက လူႀကီးနားဘယ္လိုပဲေနရေနရ ဘယ္ေလာက္ပဲ လုပ္ရလုပ္ရ ရလာတဲ့ ရလဒ္က နည္းနည္းေလးပဲ ရတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေမာင္မင္းကို “မုန္႕သည္မသား မုန္႕နားစား” လို႕ ေျပာတာကြဲ႕....
ေမာင္ျမင့္ေဇာ္ ။ ။ဪ.. ဒီလိုလား၊ သေဘာေပါက္ပါၿပီအဘရယ္.....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Thursday, March 18, 2010
ျမန္မာစာ ျမန္မာစကားကို လာေရာက္ဖတ္ရႈ႕သူမ်ားကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ တင္ၿပီးသမွ် ပိုစ့္ေတြကို အမွတ္တရအျဖစ္ အေနနဲ႕ သိမ္းထားလို႕ရေအာင္
ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား မွ ဒုတိယေျမာက္ အီးဘြတ္အျဖစ္ ၿပဳလုပ္၍ မွ်ေ၀ေပးလုိက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ...
ဒုတိယေျမာက္ အီးဘြတ္တြင္
ဘန္းစကား က႑မွ စာစုမ်ားကို ၿပဳလုပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ထို ဘန္းစကား၏ မူရင္းက်မ္းၿပဳစုသူမွာ ျမန္မာစာ က်မ္းၿပဳဆရာႀကီး
လွသမိန္ ၏
ျမန္မာ ဘန္းစကား အဓိပၸာယ္ႏွင့္သံုးနည္း မွ ျပန္လည္၍ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ေအာက္တြင္ ေဒါင္းလုတ္ လုပ္ယူႏိုင္ပါသည္။
{ပံုကိုနိပ္၍ Download ပါ}
Download ယူ၍ မရပါက ေကာ္မန္႕ေပး၍ မွာၾကားႏိုင္ၿပီး zaung@zaung.net ကို ေမးလ္ပို႕၍လည္း ေတာင္းခံႏိုင္ပါသည္။ ေအာက္မွာရွိေသာ Attachment ဆိုတာကိုနိပ္၍လည္း ရယူႏိုင္သည္။
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Wednesday, March 17, 2010
လက္ပံ ပိေတာက္
အေစာဦးစြာ မည္သူပြင့္လည္း
ေတြးမရ သစၥာအလွမွာ
စကားခ်ပ္က ပမာဆိုတယ္
ေႏြဦး ဥႀသ
လြမ္းရင့္က်ဴးလို႕
ပုဇဥ္းရင္ကြဲ
နာက်င္မႈကို
ေအာ္ဟစ္လို႕ရယ္
အသက္ေပ်ာက္ကာ
၀ဇီခ်ဳပ္တယ္
အလြမ္းရင့္ရင့္
ေႏြလယ္ဦးရယ္
ကုန္လြန္ေစေတာ့....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Tuesday, March 16, 2010
အခ်ိန္ကား ေႏြဦး ဥႀသငွက္တို႕ လြမ္းစကို ၿငီးၿငဴသီႀကဴးေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ေႏြလယ္ေခါင္ခါင္ရဲ႕ လက္ပံပြင့္မ်ားသည္လည္း ရဲရဲနီလ်က္ ပင္ယံထက္တြင္ေ၀၍ ေျမျပင္မ်ားေပၚတြင္ ေၾကြ၍က်ေနေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္ ပိေတာက္ပန္းမ်ားရဲ႕ ရနံ႕ကို မရလိုက္ပါ၊ အေၾကာင္းမွာ
ပိေတာက္တို႕သည္ ဟိုယခင္အခ်ိန္က အေစာဦးစြာပြင့္ေစခဲ့သည္ ယခုမွာ ပိေတာက္သည္ ေနာက္က်မွ ပြင့္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ထို႕ရနံ႔သည္ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ မသက္ဆိုင္သလိုျဖစ္ခဲ့သည္။ေႏြလယ္ေခါင္ရဲ႕ ေက်နပ္မႈကို ေပးႏိုင္ေသာ မိုးကို
ေႏြလယ္မိုးက် သႀကၤန္အလွလို႕ ေခၚေ၀ၚသမုတ္က်ဖူးရဲ႕။ ေကာင္းကင္က ေနမင္းရဲ႕ မိန္႕ဆိုခ်က္ႏွင့္ ေျမျပင္က ဒဏ္ျပန္မႈေတြေၾကာင့္ ရင္ခြင္တစ္ကာမွာ မျမင္ႏိုင္ေသာ အပူမီးကို ပိုင္ဆိုင္ထားၾကခ်ိန္ အလိုအပ္ဆံုးက စာနာ နားလည္မႈဆိုရင္ မိုးနတ္မင္းက ေပးႏိုင္ပါ့မလား။
ေႏြလယ္အလြမ္းဆိုသည္မွာ ပူေလာင္မႈၾကားက တမ္းတရသည္ မဟုတ္ပါလား၊ ဥၾသငွက္တို႕ ရင္ကြဲနာ အသံႏွင့္ ပုစဥ္းရင္ကြဲတို႕၏ အသည္းကြဲ ေအာ္သံကို စာနာနားလည္ႏိုင္ပါ့မလားေတြးရင္းျဖင့္.....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
အေတြးဆိုတာ စိတ္ကူးတစ္ခ်ဳိ႕လား၊ ျဖစ္ႏိုင္မျဖစ္ႏိုင္ကို စဥ္းစားရင္းကို အေတြးလို႕ေခၚတာလား ဘယ္လိုအနက္အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုရမွန္းခက္ေနရင္း အေတြးမ်ားကို ပိုလို႕ပိုလာခဲ့သည္။ အေတြးႏွင့္စိတ္ကူး ကို ဘယ္လို ခြဲထုတ္ၾကည့္မလည္း ေတြးေနရင္းႏွင့္ စိတ္ထဲ၌ ေရရြတ္ေနမိတယ္၊ အေတြး..... စိတ္ကူး.....
အေတြးသည္ နက္နဲေသာ မဟူရာေခ်ာက္ႀကီးပမာႏွင့္ တူေနၿပီး ထိုအေတြးသည္ အဖိုးတန္ေလသည္။ စိတ္ကူးသည္ အေပ်ာ့စားျဖစ္သည္ဟု ကြ်ႏု္ပ္ေတြးေတာမိတယ္၊ စိတ္ကူးသည္ မျဖစ္တာကို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ယူေမွ်ာ္ေငးေသာ အရာျဖစ္သည္။ စိတ္ကူးႏွင့္အေတြးသည္ ထိုေနရာ၌ လံုး၀ျခားနားသည္ဟု မွတ္ယူမိသည္။ စိတ္ကူးယဥ္ေသာ အရာသည္ ေပ်ာ့ေျပာင္း၍ စိတ္ကုိေျဖသာေစသည္။ အေတြးသည္ မာထန္ေနေပေသာ္လည္း စိတ္ကို လံုး၀ ထြက္ေပါက္ေပးသည္ဟု ထင္မွတ္သည္။
=------------------------------------------------------------------------=
အေတြး၊ စိတ္ကူး၊ စဥ္းစား ထိုရာမ်ားသည္ စိတ္ကုိ အလုပ္ေပးေသာ အရာမ်ားျဖစ္သည္။ ထိုသို႕အလုပ္ေပးမွာလည္း စိတ္သည္ စိတ္ႏွင့္တူမည္ဟု မွတ္ယူမိသည္။ စိတ္ကို ပမာႏႈိင္းရေသာ္ သပြတ္အူႏွင့္တူသည္။ သို႕ေသာ္ အေတြးကိုေတာ့ သပြတ္အူမျဖစ္ေစရန္ ထိန္းမွေရေပမည္။
ကိုေဇာ္ ေျပာသလို လူတိုင္း၌ အေတြးကိုယ္စီရွိၾကသည္မွာမွန္၏။ အ႐ူးေတာင္မွ အေတြးရွိေနလွ်င္ သာမာန္လူမ်ားသည္လည္း ပိုလို႕ေတာင္ အေတြးမ်ားရွိေနသင့္ေပသည္။
အေတြးစမ်ားကို ေတြးရင္းရင္းျဖင့္ စိ္တ္ကူးယဥ္မိေသာ စိတ္မ်ားသည္ တစ္ကယ္တမ္းေတာ့ စိတ္ရဲ႕ခဏသာ ထြက္ေပါက္ဟု ထင္မွတ္မိေလေတာ့သည္။
=------------------------------------------------------------------------=
ကိုေဇာ္ တက္ဂ္ ထားတဲ့
အေတြးစမ်ားပိုစ့္ကို အေတြးရသလို ေရးထားပါ၏ :)
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစကိုေဇာ္
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Monday, March 15, 2010
တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္တစ္ခုကို ဘယ္လိုဖြင့္လွစ္ရမလဲ ဖြင့္ၿပီးေတာ့ေရာ ဘယ္လိုျပန္ပိတ္ရမလဲလို႕ ၿငိီးၿငဴမိသလိုမ်ဳိး
စိတ္သပြတ္အူျဖစ္ရတယ္၊ ဒီလိုနဲ႕ တစ္ေန႕လမ္းထြက္ေလွ်ာက္တုန္း လဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ
တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မိတ္ေဆြႀကီး
ဘီေလာ့ကာဦးမိုးကို ေတြ႕ခိုက္.....
မိုး။ ။ ေ၀့.. ကိုေဇာင္း ခင္ဗ်ား တစ္ေယာက္တည္းလား လာဗ်ာ က်ဴပ္လည္း တစ္ေယာက္တည္းပ်င္းေနတာဗ်
ေဇာင္း။ ။ ဟုတ္ ကိုမိုး ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းပါပဲဗ်ာ၊ စိတ္ေတြေလေနလို႕ အျပင္ထြက္လာတာ
မိုး။ ။ ဒီမယ္ကိုယ့္လူ စိတ္ေတြေလတာကို ရပ္လုိက္ ေလာေလာဆယ္ ဘာေသာက္မလဲ မွာလုိက္ဗ်ာ က်ဴပ္တိုက္မယ္၊
ေဇာင္း။ ။ ဟင္... ကိုမိုးက ဘာတိုက္မွာလည္း
မိုး။ ။ ေရာ္ခက္ပီ ခင္ဗ်ားကလည္း အေအးျဖစ္ျဖစ္ လဖက္ရည္ျဖစ္ျဖစ္ ေျပာတာပါ၊ ဟဲဟဲ တစ္ျခားေတာ့ ေလွ်ာက္မေတြးနဲ႕ဗ်
ေဇာင္း။ ။ သိဘူးေရာ္ ကိုမိုးကလည္း။ ကုိမိုးက ဟိုတစ္ေလာ ကမွ တေစၦမေလးနဲ႕ ဘာညာဘာညာဆိုေတာ့ ဟီးးဟီးး နည္းနည္းေတာ့ အေတြးလြဲသြားတာေပါ့ဗ်
ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္သား ေတာင္စဥ္ေရမက် စကားမ်ားကို ပြတ္ေလာ႐ုိက္ရင္း ကြ်န္ေတာ္က အျပင္းဆံုး ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကို မွာၿပီး ခပ္ေဆြးေဆြးေလး တစ္ငံုၿပီး တစ္ငံုေသာက္ေနခိုက္
မိုး။ ။ ကိုေဇာင္း ခင္ဗ်ားက စိတ္ေလေနတယ္ဆိုတာ ဘာေၾကာင့္လည္းဗ် ေျပာျပပါအံုး
ေဇာင္း။ ။ ဟင္း.. ဘယ္လိုေျပာရမလဲ ကိုမိုးရာ စိတ္ေတြက မတည္ၿငိမ္သလို ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္တစ္ခု စဥ္းစားမိတယ္ အတၱ ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို
မိုး။ ။ အင္း.. ကိုေဇာင္းရ ဒီလိုရွိတယ္ အတၱ နဲ႕ ပရ ကို ညီမွ်ေအာင္ စဥ္းစားဖို႕ဆိုတာက မလြယ္ျခင္းပဲဗ်၊
ေဇာင္း။ ။ ဘာေၾကာင့္ မလြယ္တာလည္း ကိုမုိး
မိုး။ ။ ဒီလိုဗ် အခ်ိန္ဆိုတာ တစ္ေျဖးေျဖးနဲ႕ ေျပာင္းေနတာမဟုတ္လား၊ အဲ့လိုပဲ ေလာကႀကီးကလည္း အၿမဲတမ္းေျပာင္းလဲေနတယ္၊ အဲ့လိုေျပာင္းလဲေနတဲ့အရာကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ တစ္နည္းေျပာရရင္ ေရစီးေၾကာင္းလို ေျပာရမလားပဲ။ အၿမဲမပ်က္စီးဆင္းေနတ့ဲ ေရစီးေၾကာင္းကို ခင္ဗ်ား ပံုေသ သတ္မွတ္လို႕မရသလိုပဲ၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ ကို ပံုေသသတ္မွတ္လို႕မရဘူးေလ...
ေဇာင္း။ ။ အင္... ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲ့လိုေတြ စဥ္းစားမိတယ္ဗ်၊ ပံုေသမရွိတဲ့ ေလာကၾကီးထဲ ဘာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ေလရသလဲဆိုတာကိုေပါ့...
မိုး။ ။ အင္း.. ကြ်န္ေတာ္လည္း ငယ္ရာက ႀကီးလာတာဆိုေတာ့ သေဘာေပါက္ပါတယ္ဗ်ာ၊ စိတ္ေတာ့မေလနဲ႕ဗ်၊
စိတ္ေလရင္ လူပါေလေရာ၊
ေဇာင္း။ ။ ဗ်ာ...! စိတ္ေလရင္ လူပါေလတယ္ ဟုတ္လား...
မိုး။ ။ ဟုတ္ပ ကိုေဇာင္း စိတ္ေလရင္ လူပါေလတတ္တယ္ဗ်ာ၊ လူတစ္ေယာက္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာ စိတ္မဟုတ္လား...
ေဇာင္း။ ။ ဟုတ္
မိုး။ ။ စိတ္က သပြတ္အူလို ရႈပ္ေနရင္ လူကလည္း ညႇင္းသိုးသိုးနဲ႕
မလန္းေတာ့ဘူး အၿမဲတမ္း ဂြမ္းေနလိမ့္မယ္၊ အဲ့ဒီေတာ့ ကိုေဇာင္းေရ စိတ္ေတာ့ မေလေစနဲ႕ဗ်ာ၊
ေဇာင္း။ ။ မွန္လိုက္တာ ကိုမိုး အခုမွပဲ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ကို လြတ္လပ္စြာ တံခါးဖြင့္ထားရဲေတာ့တယ္၊ စိတ္ေလရင္ လူပါေလတယ္ဆိုတာက ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္စရာပါလား၊
မိုး။ ။ ဟုတ္ပ့ါဗ်ာ...။ ကိုယ္စိတ္ကိုယ္ ထိန္းႏိုင္ျခင္းကလည္း တိုက္ပြဲမွာ ထိန္းကြပ္တဲ့ စစ္သူႀကီးလိုပဲဗ်။
ေဇာင္း။ ။ ဟုတ္ ကိုမိုး ကြ်န္ေတာ္ မွတ္သားထားလိုက္မယ္ဗ်ာ၊
ကိုမိုး တက္(ဂ္)ထားတဲ့
အသိတရား ဆိုတ့ဲ ပိုစ့္ ေလးကို ေရးလိုက္ျခင္းပါ။ ကိုမိုးေရ အသြင္ဆန္းေအာင္ အဲ့လိုေလး ေရးလိုက္တယ္ဗ်ာ။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ.....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
ဖေယာင္းတိုင္တစ္တိုင္၏ မီးစသည္ ေတာက္ေလာင္ေစ၍ တေျဖးေျဖးႏွင့္ ကုန္ဆံုးသြားေစေတာ့သည္။ ဖေယာင္းတိုင္တစ္တိုင္လံုးကို လံုးပါးပါးကာ ကုန္လြယ္ေစျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းအရင္းမွာ မီးေတာက္၏ ၀ါးမ်ဳိျခင္းေၾကာင့္သာ။
=-------------------------------------------------------------------------=
အခ်ိန္ကား ေနလံုးႀကီးကြယ္ေပ်ာက္လု သို႕မဟုတ္ မီးစကုန္ခ်ိန္ပင္ျဖစ္သည္။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ၀င္သက္ထြက္သက္ေတြထဲ၌ ေနာက္ဆံုး ထြက္သက္ကို ရင္ဆိုင္ေနရသူ။ နားထဲ၌ ၀ိုးတ၀ါးသာၾကားေနရၿပီး ႏႈတ္မွေျပာခ်င္ေသာ စကားတို႕ ေျပာမထြက္ေတာ့ေပ၊ အေၾကာင္းမွာ လွ်ာသည္ တစ္ေျဖးေျဖးတို၀င္သြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ၀င္ေလထြက္ေလမ်ားသည္ နဂိုပကတိလို ႏွာေခါင္းႏွင့္ ရႈထုတ္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ပါးစပ္ႏွင့္သာ ေလကိုရႈထုတ္ေလေနေလသည္။
ဇနီးမယား လင္ေယာက်္ား သားသမီးမ်ားက
ေနာက္ဆံမတင္းပါနဲ႕ ေကာင္းမႈၿပဳခဲ့တာေတြကို စိတ္ထဲမွတ္ၿပီး အခုဖြင့္ထားတဲ့ ၾကာနီကန္ဆရာေတာ္ရဲ႕ ပဌာန္းတရားေတာ္ကို နားယူပါလို႕ မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႕ ေျပာၾက ဆိုၾက ငိုေႂကြးၾကနဲ႕ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးဘ၀ကို လွပေအာင္ ကူညီမြမ္းမံေနၾကသည္။
၀ဇီခ်ဳပ္ခ်ိန္တြင္ အူ၀ဲမွစ၍ လူမွန္းသိတတ္စမွ ယခု အခ်ိန္ထိ ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈမ်ားကို ႐ုပ္ရွင္တစ္ကားလို စိတ္ထဲ၌ စိတ္ရဲ႕ေဆာက္တည္ရာမရျခင္းမ်ားက ေဖာ္ျပေနသည္။ သက္ရွိေဆြမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ ေသကြဲခြဲရဖို႕ ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ေရာက္ေနသည္ကို ကာယကံရွင္မွအပ ေဆြမ်ဳိးမ်ားသာ သိေနၾကေလသည္။
၀ဇီခ်ဳပ္ဖို႕ မိနစ္အလိုတြင္ နား၏အၾကားအာ႐ံုမ်ားသည္ ၀ိုးတ၀ါးႏွင့္ အျမင္မ်ားသည္လည္း ၀ိုးတ၀ါးတာျဖစ္ေနသည္။ ေဆြမ်ဳိးမ်ား၏ အားေပးႏွစ္သိမ့္မႈမ်ားႏွင့္ ငိုေႂကြးမႈမ်ားကို ၾကားေနရေသာ ေသခါနီးလူတစ္ေယာက္၏ ေ၀ဒနာသည္
စိတ္ေသာကမ်ားေရာက္ေစေတာ့သည္။ နားထဲ၌ၾကားေနေသာ အသံမ်ားကို ျပန္လည္ေျပာဖို႕ ခြန္အားမ်ားသည္လည္း နတၱိ၊ အားယူ၍ ျပန္ေျပာလိုက္သည့္ အသံမွာလည္း ကေလးသူငယ္ သို႕မဟုတ္ စကားမေျပာတတ္ေသာ လူမ်ားလို ၀ိုးတိုး၀ါးတား တာျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ခႏၶာကိုယ္၏ ေအာက္ပိုင္း ေျခေထာက္မ်ားသည္လည္း ေအးခဲေတာင့္တင္းေန၏။ ဟိုအရင္တစ္ခ်ိန္မ်ားက တက္ႂကြလန္းဆန္းခဲ့ေသာ ထိုသူသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ အ႐ုပ္ႀကိဳးၿပတ္သလိုျဖစ္ေနေတာ့သည္။
ေၾကာက္ဖို႕အလြန္ေကာင္းေသာ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္သာျဖစ္သည္။ လူတိုင္းသည္ မေနမလွေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အား ညင္သာစြာနဲ႕ ကုန္ဆံုးသြားေစခ်င္ၾကတယ္၊ ေသျခင္းတရား၏ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေလးသည္ စိတ္ကိုသတိမထားႏိုင္ေသာ အခ်ိန္ဟု ကြ်ႏ္ုပ္ျမင္မိသည္။ လူေတြသည္ မေသခင္
ေလာဘ ႏွင့္ အတၱ ေတာ္ေတာ္ၾကီးၾကသည္။ ကြ်ႏု္ပ္တို႕တစ္ေတြ အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္မျဖစ္ၾကခင္ အခ်င္းခ်င္းမွ်တစြာေနထိုင္သြားၾကရင္ျဖင့္......
{ေဇာင္း}
မွတ္ခ်က္ကြ်န္ေတာ္ တရားသေဘာအရ ေရးျခင္းလည္းမဟုတ္ပါ၊ အထက္ပါျဖစ္ရပ္မ်ားသည္ မ်က္ျမင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္၏ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အား သို႕မဟုတ္ ေနာက္ဆံုး အသက္ထြက္ခါနီး အခ်ိန္ေလးကို အတိုခ်ဳံ႕၍ ေရးလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
Posted by ေဇာင္း
in Sunday, March 14, 2010
ညဥ့္နက္သန္းေခါင္
ၾကယ္ေတြငိုသံ
ငါ့ရဲ႕နားထဲ ၾကားေယာင္ေနမိတယ္
လမင္းကေတာ့
ခပ္မိန္႕မိန္႕နဲ႕ ကိုယ္ခ်င္းစာႏိုင္ပါ့မလား
ၾကယ္ေတြငိုတာ သူ အားရေနေလာက္တယ္
တိတ္ဆိတ္ျခင္း အေမွာင္ထုၾကားထဲမွာ
အပ္ေပ်ာက္တာကိုရွာလြယ္ႏိုင္ေပမဲ့
ၿဖဴစင္ေသာ ႏွလံုးသားတစ္စံုကို
ရွာေဖြဖို႕ ခက္ခဲ ခဲ့တယ္
ၾကယ္ေတြရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြက
အလင္းတန္းေတြသာျဖစ္ခဲ့တယ္
ဒါဆိုရင္ ၾကယ္ေတြႂကြယ္တိုင္း
လူေတြဆုေတာင္းၾကတာ ဘာေၾကာင့္လည္း....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Friday, March 12, 2010
ျမန္မာစာ ျမန္မာစကားကို လာေရာက္ဖတ္ရႈ႕သူမ်ားကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ တင္ၿပီးသမွ် ပိုစ့္ေတြကို Ebook အေနနဲ႕ သိမ္းထားခ်င္တယ္လို႕ စာဖတ္သူမ်ားက ဆိုလာေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္ရရင္ရသလို Ebook အျဖစ္ လုပ္ေပးသြားပါ့မယ္၊ ေလာေလာဆယ္ တင္ခဲ့ၿပီးသမွ်ထဲက
ျမန္္မာ ႏွစ္ဘာသာ စကားပံုမ်ား က႑မွ စာမ်ားကို Ebook အျဖစ္ ၿပဳလုပ္ေပးထားပါတယ္၊ ေအာက္မွာ Download ယူ၍ သိမ္းထားႏိုင္ပါသည္။
{ပံုကို နိပ္၍ Download ယူပါ}Download ယူ၍ မရပါက
ေကာ္မန္႕ေပး၍ မွာၾကားႏိုင္ၿပီး zaung@zaung.net ကို ေမးလ္ပို႕၍ ေတာင္းခံႏိုင္ပါသည္။ ေအာက္မွာရွိေသာ Attachment ဆိုတာကိုနိပ္၍လည္း ရယူႏိုင္သည္။
{ေဇာင္း}
Attachment: Myanmar - English Proverbs.pdf
Posted by ေဇာင္း
in Thursday, March 11, 2010
ေလေတြၿပိဳတဲ့ ညေနခင္း
တိမ္ေတာင္နီေတြနဲ႕ ျဖန္႕က်က္ထားတဲ့
ညေနခင္း
ညေနဆည္းဆာေတြနဲ႕
ေနမင္းကို က်ဴတီ႐ုတ္သိမ္းဖို႕
အခ်က္ျပေနသလား
ဒါဆိုရင္
ငါ့ရဲ႕လမင္ေလး
ထြက္လာေတာ့ေလမလား
ေမွ်ာ္ေတာ္ေယာင္ရဲ႕ လည္တိုင္ရွည္
ငွက္နားေလာက္တယ္.....
ၾကင္နာယုယလို႕
ၾကယ္ေတြေႂကြတာ အတူၾကည့္ဖို႕ရယ္
ထြက္လာပါေတာ့ လမင္းငယ္....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Wednesday, March 10, 2010
ကမာေကာင္ေလးေတြ ငိုတဲ့အခါ
ပုလဲျဖစ္သြားသတဲ့...
အဲ့ဒီ ပုလဲကို သီကံုးလို႕
ၾကင္သူ လည္တိုင္ထက္၀ယ္
ဆြဲေပးဖို႕ စိတ္ကူးေတြရွိခဲ့ဖူးတယ္...
လြမ္းလို႕ တမ္းတ ငိုခဲ့ရတဲ့ေန႕ေတြမွာ
ငါဟာ ကမာေကာင္ေလးေတြရဲ႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ေပါ့
ပုလဲမထြက္လာပဲ
ကဗ်ာေတြသာ ထြက္လာခဲ့တယ္..
အို.... အၾကင္သူ
ပုလဲဆိုတာ ကမာေကာင္ေလးေတြရဲ႕ မ်က္ရည္မို႕
သူတစ္ပါးမ်က္ရည္ကို အလွမဆင္ရက္ပါဘူး
ငါ့ရဲ႕ရင္တြင္းထုတ္လုပ္
ခံစားမႈကဗ်ာေတြအတြက္ ခံစားမႈတိုက္ဆိုင္ေနမယ္ဆိုရင္ ...
ပုလဲတစ္လံုး ရႊဲတစ္လံုး နဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္
၀ိုင္တစ္ခြက္နဲ႕ အနားကမင္း နတ္ျပည္ျဖစ္ ခ်က္ျခင္း....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Tuesday, March 9, 2010
ေျပာင္းလဲျခင္းေတြရဲ႕ နာမ၀ိေသသနေအာက္မွာ
နင္အသားၾကခဲ့ေလသလား စဥ္းစားမရေအာင္ပဲ...
ခရီးအဆံုးရဲ႕ မွတ္တိုင္ကို မေရာက္ခင္
တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္ငယ္ေလးလည္း
အရည္ေပ်ာ္ခဲ့ပါၿပီ....
အခုဆိုရင္ ငါဟာ
ေလထဲက ဖေယာင္းတိုင္လို
ခံႏိုင္ရည္လည္း နတၱိ
မင္းထားခဲ့ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ထားခဲ့လိုက္ေပါ့
ငါဟာ သင္းကြဲေနတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Monday, March 8, 2010
တစ္ရက္နဲ႕ တစ္ညေန
ရက္လ နဲ႕ အသခ်ၤ
ေထြေထြ ေပြေပြ မစဥ္းစားခဲ့ေပမဲ့
စိတ္ကူးယဥ္ဆန္လြန္းေသာ စိတ္တစ္ခုေၾကာင့္
အရႈံးမ်ားစြာကို ရင္ဆိုင္လုိက္ရတယ္
ေနာင္တ ဆိုတာ ေနာက္မွရလို႕
ေနာင္တ လို႕ေခၚတာလား
စိတ္ကူးယဥ္မႈေတြ ေအာင္ျမင္ဖို႕ဆိုရင္
ငါ့ရဲ႕ သိကၡာ ခ၀ါခ်၀ံ့တယ္
ငါ့ရဲ႕ မာန ေျမသုိ႕ နိမ့္ခဲ့တယ္
ျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အတၱကို မက္ေမာစြာေပါ့
ငါႏွစ္သက္ခဲ့တယ္
စိတ္ကူးယဥ္မႈေတြ အထေျမာက္ဖို႕
ငါ့ရဲ႕ အတၱ ျမားအစင္းေပါင္းမ်ားစြာရယ္
ခ်စ္ေသာသူနဲ႕ ေကြကြင္းရတယ္....
မနက္ျဖန္ဆိုတာ
စိတ္ကူးယဥ္မႈအသစ္ေတြလား.....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
သစ္ရြက္ေပၚကႏွင္းစက္ကေလးေတြ
ေႏြဦးက ေလ႐ူးတို႕ေၾကာင့္အပူမိကာ
အရည္ေတြေပ်ာ္ပ်က္စီးေမ်ာခဲ့ရတယ္
ေလေျပလာလို႕ သစ္ရြက္ေလးေတြ
ေၾကြခဲ့ရရင္အကိုင္းအဖ်ားက ငွက္ကေလးေတြဘံုေပ်ာက္ေလာက္တယ္
ၾကင္နာမႈကအျခားတစ္ဖက္မွာရင္ခုန္သံက စည္းခ်က္မညီပါ
မီးမလာတဲ့ ညမွာ သတ္ပံုမွားခဲ့တယ္
ငါ့ရဲ႕ ကဗ်ာ ဘယ္သူဖတ္မလဲ
ေခါင္းေပၚရြက္ေရာင္းတဲ့ ကုန္စိမ္းသည္လုိ
ငါ့ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို အေလးခိုးစရာ မလိုခဲ့ဘူး
သန္းေခါင္ယံကလမင္းကိုေတာ့အခုထက္ထိ ငါတမ္းတဆဲ ၾကယ္စင္ေတြကို မက္ေမာတဲ့စိတ္ အခုေတာ့ နတၱိ မင္းမွမင္းပဲ......
|
Posted by ေဇာင္း
|
မွတ္တမ္းမရွိေသာ ဒဏ္ရာရႏွလံုးသား
အျပတ္ျပတ္နဲ႕ ယိုစိမ့္ခဲ့ေသာ သစၥာ
ေမွာင္မဲကာ ရြာခဲ့ေသာ မိုးေရစက္မ်ားထဲ
အသည္းကြဲကဗ်ာကို ရြတ္ဆိုရင္းနဲ႕
ေလွာင္ေျပာင္သံေတြက
နားထဲ မီးပူထိုးေနၾကတယ္
အသည္းအသန္ ခဲမွန္သလို ခ်စ္ေနခဲ့ေတာ့ ေက်နပ္ပါတယ္ ခံစားရသမွ်ရယ္
လက္ပိုက္ၾကည့္လို႕ ခါးကိုေထာက္ရင္း
ဘယ္ႏွယ့္လဲ နည္းေတာင္နည္းေသးတယ္တဲ့
ဘယ္ဘ၀က အၿငိဳးေတြလည္း
အထည္ေဟာင္းေတာင္ ေဆြးေနေလာက္ၿပီ
ရင္ခြင္ေဟာင္းေတာင္ ကေလးေတြတၿပံဳႀကီးနဲ႕
ပူတာအိုထဲ သံလမ္းေတြေပၚ သံေခ်းေတာင္ တတ္ေလာက္ၿပီ
အမ်က္ေတာ္ရယ္ ေျပပါေစေတာ့
ခံစားေနရ ဒီရင္ရယ္ ေမာလွၿပီ....
{ေဇာင္း}
|
|
Posted by ေဇာင္း
in Sunday, March 7, 2010
ေကာင္းကင္ထက္က ငါ့ရဲ႕လမင္း
ၾကယ္စင္ေတြကို ငါမက္ေမာခဲ့ခ်ိန္က
ၾကင္နာစြာ နားလည္ေပးခဲ့သူ...
အခု
လမင္းေလးလည္း ၾကယ္စင္ေတြကို
မက္ေမာလာေတာ့ ခူးဆြတ္က ၿခံတစ္ၿခံထဲမွာ
သိမ္းေပးထားခ်င္ရဲ႕
ေငြေရာင္လမင္းေလးရယ္
ပင္ပန္းေနရင္ အိပ္လိုက္ေနာ္
ေနလံုးႀကီးထြက္ေပၚလုနီးေနၿပီ
ၾကယ္စင္ေတြကို ငါေမာင္းထုတ္လိုက္အံုးမယ္...
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Saturday, March 6, 2010
ေအးခ်မ္းလွေသာ ရွမ္းျပည္နယ္ရဲ႕ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕၊ မိုးေရစိုစြတ္ေနေသာ ေတာင္ေပၚလမ္းေလးအတိုင္း သူမရဲ႕လက္ကိုတြဲလို႕ တစ္ေရြ႕ေရြ႕ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္မွာ ေတာင္ထိပ္သို႕ေရာက္လာခဲ့ေလသည္။ ေတာင္ထိပ္မွ ေအာက္ဘက္ဆီကို ငံု႕ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ထင္းရွဴးပင္မ်ားႏွင့္ ခ်ယ္ရီပန္းပင္မ်ားက တစ္ပင္ႏွစ္ပင္ အစုအေ၀းအလိုက္ ေပါက္ေရာက္ေနပံုကိုေတြ႕ျမင္ႏိုင္ေလသည္။
ထိုစဥ္ ေတာင္ေပၚေလႏုေအးတို႕က သူမ၏ နဖူးေပၚရွိ ဆံမွ်င္ေလးမ်ားကို လာေရာက္ပြတ္တိုက္ ေဆာ့ကစားသြားသည္မွာ ကြ်ႏ္ုပ္အေနႏွင့္ အူတိုသြားမိေလသည္။ ေက်းငွက္တို႕ရဲ႕ ေတးသံေလးေတြနဲ႕အတူ သူမရဲ႕ ႏႈတ္ဖ်ားက ခပ္ေအးေအးသီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို ညည္းဆိုေနပံုမ်ား
ေတာ႐ိုင္းေျမေတာင္ နတ္ျပည္ျဖစ္ေလာက္ရဲ႕...။
“ေမာင္“
“ေျပာေလ အၾကည္”
“ဒီလိုေတာင္ေပၚက ေလႏုေလးေတြတိုက္ခတ္ပံုနဲ႕ ငွက္ကေလးေတြ သီခ်င္းဆိုေနပံုေတြကို ျမင္ၿပီး လြမ္းစရာေကာင္းတယ္ေနာ္ ဒီခ်ိန္ ေမာင္တာ မရွိရင္ အရမ္းလြမ္းဖို႕ေကာင္းမွာပဲ..”
“အၾကည္ရယ္... ေမာင္လည္းအတူတူပါပဲ အခုလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ အၾကည္တာေဘးနားမွာ မရွိေနရင္ လြမ္းေဆြးစရာျဖစ္ေနမွာ.. ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင့္ရဲ႕ေဘးနားမွာ အၾကည္ရွိေနတာ ေမာင္ေက်နပ္တယ္”
“အတူတူပါပဲေမာင္ရယ္...”
သူမ စကားေျပာရာတြင္ စြဲမတ္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ခြ်န္ျမျမႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုက စိတ္လႈပ္ရွားစရာေကာင္းေနေပသည္။ မဟာဆန္ေသာ အလွမ်ဳိးကို ပိုင္ဆိုင္မထားေပမဲ့ သူမမွာ တစ္မ်ဳိးေလးခ်စ္စရာေကာင္းေနသည္မွာ ကေလးတစ္ေယာက္လို ၿဖဴစင္ေသာ အလွမ်ဳိးျဖစ္ေနေလသည္။ တစ္ခါတစ္ရံသူမသည္ အစားပုပ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ သူမသည္ စိတ္ကူးယဥ္လြန္းသည္။ မည္သို႕ျဖစ္ေစ သူမသည္ ကြ်ႏ္ုပ္ကို အၿမဲဂရုစိုက္ ၾကင္နာယုယသည္မွာ အိမ္ေထာင္ရွင္မ ေကာင္း ပီသေနသလိုပင္။
“ေမာင္....”
“အၾကည့္ကို ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္သြားမွာလည္းဟင္.. ေသတဲ့အထိခ်စ္မွာလား...”
“ေသသြားရင္ ခ်စ္လို႕ရေတာ့ဘူးေလ အၾကည့္ရဲ႕...”
“ဟင္... ဒါဆို”
“အဖိုးႀကီးအဖြားႀကီးျဖစ္တဲ့အထိ ခ်စ္မွာေပါ့အၾကည္ရဲ႕...”
“ဟြန္႕... ေမာင္ေနာ္ စကားေတာ္ေတာ္တတ္တယ္...”
“မတတ္ရပါဘူး အၾကည္ရယ္ တစ္ကယ္ေျပာတာ”
“အၾကည္တာ ေမာင့္အေပၚ ေျပာင္းလဲမသြားနဲ႕ေနာ္...”
“အမေလး ေမာင္ရယ္ ဘယ္သူက စခ်စ္တာလည္းဆိုတာကို ျပန္စဥ္းစားပါအံုးလား ေျပာကိုေျပာခ်င္ဘူး ပိုကိုပိုလြန္းတယ္.....”
“အင္းပါ... အၾကည္ရယ္ ေမာင္က အၾကည့္ဘက္က စိတ္ေျပာင္းလဲသြားၿပီး ပစ္သြားမွာပဲ ဆိုးတာ”
“စိတ္ခ်ပါ ေမာင္သာအၾကည့္ကို မျပစ္သြားရင္ၿပီးေရာ...”
တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ခ်စ္ၾကည္ႏွဴးၾကပံုက ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္။ ရင္ခုန္စရာလည္းေကာင္းေနေပသည္။ သူမသည္ ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာ ခိုင္ၿမဲေစရန္ သေဘာႏွင့္ လက္စြပ္ကို ကြ်ႏု္ပ္၏ လက္တစ္ႂကြယ္သို႕ စြပ္ေပးခဲ့ေလသည္။ ကြ်ႏု္ပ္မွာ သူမ၏ အခ်စ္ကို အသိအမွတ္ၿပဳေသာ အေနျဖင့္ ႏိုင္ငံျခား႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္လမ္းမ်ားထဲကလို ဒူးေထာက္၍ သူမ ႏွင့္ ကြ်ႏ္ုပ့္ ခ်စ္ျခင္းမ်ား ရာသက္ပန္ခိုင္ၿမဲေစရန္အတြက္ စိတ္ထဲေရရြတ္ဆုေတာင္းကာ သူမအား ျပန္၍ လက္စြပ္ စြပ္ေပးလိုက္ေလသည္။ သူမႏွင့္ကြ်ႏု္ပ္ ခိုင္ၿမဲေစရန္ ႀကိဳးႏွစ္ေခ်ာင္းငင္ခဲ့ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္က
လက္စြပ္၀တ္ေပးျခင္း ႀကိဳးမွ်င္သည္ ပထမဦးဆံုး ကြ်ႏု္ပ္ဘ၀ရဲ႕ ေမ့ေပ်ာက္၍မရေသာ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းျဖစ္ခဲ့ေလသည္။
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
|
|
လြန္ခဲ့ေသာ ရက္ေပါင္း တစ္ရာ့သံုးဆယ္ေက်ာ္တုန္းက ေျပာခဲ့ေသာ သူမရဲ႕စကားေတြ ေပးခ့ဲေသာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ျပသခင္းက်င္းမယ္ဆုိေသာသံုးလပိုင္းသို႕ေရာက္ခဲ့ေလသည္။ ဒီလို သံုးလပိုင္းကို စိတ္ကူးမ်ားစြာျဖင့္ ပံုေဖာ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ေတြးၿပီးေတာ့လည္း ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးသည္။ သူမ လာလွ်င္ အိမ္ေလးထဲ ပန္းရနံ႕ေတြနဲ႕ ေမႊးႀကိဳင္ေစဖို႕ ပန္းပင္မ်ားစြာကို စိုက္ပ်ဳိးထားေနခဲ့သည္။ သူမ ေျပာခဲ့ေသာ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေစခဲ့ေသာ သံုးလပိုင္းသည္ အခုဆိုရင္ ေရာက္၍လာပါေတာ့သည္။ မိဘမ်ားကလည္း ႀကိဳဆိုဖို႕ ေစာင့္ေနခဲ့ေလသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ေမွ်ာ္သာေမွ်ာ္ခဲ့ရသည္ ေပၚ၍မလာသူမမွာ ဘယ္အၿငိဳးရယ္ေၾကာင့္ ရက္စက္ေလသလည္း...... အခုဆိုရင္ ေမွ်ာ္ေတာ္ေယာင္အျဖစ္နဲ႕ရယ္
လြမ္းလို႕ေနတဲ့လူ.... {ေဇာင္း}
|
|
|
|
Posted by ေဇာင္း
|
“ဒီမယ္ သီတာ ၾကင္နာယုယျခင္းမရွိလို႕ က်ဳပ္ရဲ႕ အခ်စ္ေတြကခက္ထန္ေနတယ္လို႕ ထင္ေနသတဲ့လား.၊ ၾကင္နာယုယျပမွ ႏွဴးညံ့သိမ္ေမြ႕တယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္ဒီ ေလးျမွားပစ္ပြဲကို ၀င္မွာမဟုတ္ဘူး.....” |
|
စာေရးဆရာႀကီး ခ်စ္ဦးညိဳရဲ႕ အလကၤာဒီပခ်စ္ထဲက သူရဲေကာင္းႀကီး ရဝဏ မ်ဳိး႐ိုးအတြက္ မ်ဳိးႏြယ္အတြက္ ေရွ႕တန္းက ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ဓါးလွံေလးျမွားလက္နက္တို႕ကို ကိုင္ၿပီးတိုက္ခဲ့သူ အၿမဲတမ္းအႏိုင္ရခဲ့ေပမဲ့ ဘာေၾကာင့္မ်ား ႏွလံုးသားစစ္ပြဲမွာ လူႀကမ္းႀကီးျဖစ္ရေလသလည္း အမည္နာမေတာင္ တြင္ခဲ့ေလတယ္၊
အို...
အခ်စ္ရႈံးသမားႀကီး ဒႆဂီရိ.......
သကၠရာဇ္ေတြသာ အလီလီေျပာင္းလည္းခ့ဲတယ္၊ အခ်စ္ရံႈးသူ ဒႆဂီရိကေတာ့ လူႀကမ္းဘ၀က မကြ်တ္ရေသး။ လူႀကမ္းေတြမွာေရာ ခ်စ္တတ္တဲ့ စိတ္မရွိရေတာ့ဘူးတဲ့လား၊
ႏွလံုးသားကို ဖက္ႏုႏုနဲ႕ထုပ္ဖို႕ ၾကင္နာျခင္း ယုယျခင္းကို မသိမနားလည္ခဲ့တာ အခုေတာ့ ဒ႑ာရီထဲ ရာဇ၀င္တြင္ခဲ့ေလတယ္။ ေတာင္ဆယ္လံုးထက္က ရန္သူေတာ္ေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားကို တစ္ေန႕တည္းထိုးေဖာက္ႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ မယ္သီတာရဲ႕ ႏွလံုးသားကို မထိုးေဖာက္ႏိုင္ခဲ့တာ ခက္ထန္ႀကမ္းတမ္းျခင္းေၾကာင့္လား၊ အျပစ္တင္ရယ္ မေစာလိုက္ပါနဲ႕၊ သမုဒယၾကားက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ မည္မွ်ပင္ ခက္ထန္ၾကမ္းတမ္းေနပါေစ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ၀ါဂြမ္းႏုလို ေပ်ာ့ေျပာင္းေစခဲ့တယ္။
စမ္းေခ်ာင္းေရရဲ႕ စီးေမွ်ာမႈေပၚမွ မယ္သီတာရ႕ဲ ႐ုပ္ပံုလႊာကို ျမင္လုိက္ခ်ိန္ အလကၤာေတြ မပိုရေလာက္ေအာင္ ရင္ခုန္သံေတြနဲ႕အတူ ေဆာက္တည္မရျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ လက္ထဲက ပုတီးလြတ္က်တဲ့ ပံုရိပ္က ခိုင္မာခဲ့ေပေပါ့။ ခ်စ္ျခင္းမွာ မိုင္ေပါင္းကုေဋမ်ားစြာေ၀းေနေပမဲ့လည္း စိတ္ကိုေျပာင္းလဲေစတဲ့ ခ်စ္ျခင္းအေၾကာင္းတရားေတြက အံ့ၾသဖြယ္ေတာင္ ေကာင္းေနခ်ိန္ေပါ့။ မ်ဳိး႐ိုးရယ္မတူ ေရေျမရယ္ျခားေနေပမဲ့လည္း ခ်စ္ျခင္းစိတ္ေတြေၾကာင့္ မယ္သီတာရွိရာ အရပ္စီ ျမင္းကိုဒုန္းစိုင္းလို႕ အေျပးလွမ္းခဲ့တာ စာဖတ္သူ မသိေပမဲ့ သမိုင္းက သိေနခဲ့ပါတယ္။
သနားညွာတာ ေထာက္ထားမႈရယ္ မရွိခဲ့ေလေတာ့ ပ်ားတစ္စက္ေၾကာင့္ ျပည္ပ်က္တယ္ ဆိုရေလမလား၊ ခ်စ္ေသာမယ္သီတာေၾကာင့္ ထီးနန္းလည္းေပ်ာက္ ေရၾကည္လည္းေနာက္ခဲ့ရတယ္၊ ဒါကိုေတာင္ အားမရေသးေတာ့ သမိုင္းအဆက္ဆက္မွာ အခ်စ္ႀကီးသူ လူႀကမ္းႀကီး အခ်စ္ရႈံးသမားဒႆဂီရိ ျဖစ္ခဲ့ရေလတယ္.....။
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
{ကိုးဆယ့္ေျခာက္ရက္}သူမႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္သူသက္တမ္း ကိုးဆယ့္ေျခာက္ရက္အထဲ ေတာင္တန္းေတြကာရံထားတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးရဲ႕ တစ္ဖက္ကမ္းမွာ တဲတစ္လံုးကိုေဆာက္လုပ္ၿပီး၊ ေသာက္သံုးေရအတြက္ ေရတြင္းတစ္လံုးကို တူးခဲ့ၾကသည္။ တဲေလးရဲ႕ ေဘးပတ္လည္မွာ သူမႏွစ္သက္ေသာ
ဇြန္ပန္းေလးေတြကို စီစီညီညီစိုက္ပ်ဳိးထားၿပီး အိမ္ေနာက္ေဖးေစ်းဆိုင္တည္ ဆိုသလို သူမႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ မႈံညင္းပင္မ်ားကို အကန္႕လုိက္စိုက္ပ်ဳိးထားသည္။
အိမ္ေမြးတိရစာၦန္မ်ားျဖစ္ေသာ ၾကက္၊ ဘဲ၊ ႏွင့္ ေခြးေပါက္စေလး တစ္ေကာင္ကိုပါ ေမြးထားသည္။ ေခြးေပါက္စေလးမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းေနေပသည္။ သူမလည္း ထိုေခြးေပါက္ေလးအား ခ်စ္ေပသည္။ သူမသည္ အိမ္တြင္ ၾကက္၊ ဘဲမ်ားကို ေန႕စဥ္အစာေကြ်းၿပီး ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဥယ်ာဥ္မွဴးလုပ္ေနပါ၏။ အိမ္ေရွ႕က စမ္းေခ်ာင္းေလးေပၚတြင္ သူမအတြက္ ကုန္းေက်ာ္၀ါးတံတားေလး ထိုးေပးထားေသာေၾကာင့္ သူမ၏ ခ်စ္စရာ့အၿပဳအမႈမ်ားျဖင့္ လွပစြာ ေျခလွမ္းမ်ားက တံတားေပၚေလွ်ာက္လွမ္းလိုက္ ပန္းပင္ေလးမ်ားကို ၾကည့္လုိက္ႏွင့္ ၾကည္ႏွဴးစရာေကာင္းေနေပသည္။ သူမ၏ သင္းရနံ႕ႏွင့္ ဇြန္ပန္းတို႕၏ သင္းရနံ႕တို႕သည္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ စြဲမက္စရာေကာင္းေနေပသည္။
တစ္ခါတစ္ရံ ထို ကုန္းေက်ာ္တံတားေပၚတြင္ သူမႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ အတူထိုင္ေနစဥ္ ေတာင္တန္းမ်ားၾကားမွ ေလးႏုေအးေလးေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ သူမအၾကားတိုက္ခိုက္လာခ်ိန္ ေလးႏုေလးေတြထဲ ဇြန္ပန္းရနံ႕မ်ားေရာ၍ ပါလာသည္မွာ အင္မတန္ ရင္ခုန္လိႈက္ေမာဖြယ္ ေကာင္းေနပါသည္။ ဒီလိုႏွင့္ အတူေနလာခဲ့သည္မွာ ရက္ေပါင္းကိုးဆယ့္ေျခာက္ရက္ၿပည့္ခဲ့ေလသည္။
{ရက္ေပါင္း တစ္ရာ့သံုးဆယ္}တစ္ေန႕ေသာအခါ ေတာင္ေပၚက ဘုရားတစ္ဆူတြင္ သူမႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ ခိုင္ၿမဲစြာအခ်စ္သစၥာကို ဆိုခဲ့ၾကၿပီး အိမ္အျပန္ ညစာကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စားေနၾကခ်ိန္ ရင္ထဲ ပီတိမ်ားႏွင့္ ေရာေထြးကာ ရင္ခုန္သံကထိန္းမရျဖစ္ေနခဲ့သည္။ အေၾကာင္းမွာ သူမႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ ဖူးစာက ငွက္ပစ္မလြဲဆိုသလို ရွိေနေပေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
သူမႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ၿမိဳ႕ေပၚတတ္ၿပီး လိုင္းကားစီးခဲ့ခ်ိန္တုန္းက ကားေမာင္းသမား၏ ေစတနာပါပါ ေမာင္းႏွင္မႈေၾကာင့္ ကားေပၚမွ မၿပဳတ္က်ေအာင္ ကိုင္ထားေသာ သူမမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းေနေပသည္။ ကားေပၚမွ ဆင္းခ်ိန္လည္း သူမရဲ႕ ေၾကာက္တတ္ေသာ မ်က္ႏွာေလးမွာ သနားစရာေကာင္းေနျပန္သည္။ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္ေသာ ေတာတန္းေလးမွ တဆင့္ သူမႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးကို အလည္ေရာက္ခိုက္ ေတာရြာ၌ မရႏိုင္ေသာ
YKKOေၾကးအိုး ကိုလည္း စားခဲ့မိျပန္၏။
ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးမွာ အသားမက်ေသာ သူမသည္ ေရႊပုစြန္ကိတ္မုန္႕ဆိုင္ေရွ႕နား ေယာင္လည္လည္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္အား ေစာင့္ေနသည္မွာ ငိုခ်င္စိတ္ေပါက္ေနေသာ သူမ၏ မ်က္ႏွာအား ေတြ႕ရသည္မွာ စိတ္မေကာင္းလည္းျဖစ္ခဲ့ရသည္။ သူမသည္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အား နားလည္ေပးခဲ့သလို၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူမကို နားလည္းေပးခဲ့ပါသည္။
တစ္ေန႕ ဘာရယ္ေၾကာင့္မသိ သူမႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ ခြဲရဖို႕ႀကံဳလာေလသည္။ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ သူမႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ ခြဲရေတာ့မည္ ဒီေန႕လို ညမ်ဳိးတြင္ သူမ၏ညိဳးငယ္ေနေသာ မ်က္၀န္းေလးကို ၾကည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မ်က္၀န္းသည္လည္း မ်က္ရည္မ်ား ၀ဲ၍လာေတာ့သည္။ သူမ၏ မ်က္ႏွာ မ်က္၀န္း တို႕သည္ ညိဳးငယ္ေနသည္မွာ ကေလးတစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။ ပို၍ ရင္ထဲမွာ အမွတ္တရျဖစ္ေနရသည္မွာ ထိုညေလးထဲ
Vႏိုထြန္းရဲ႕
ျပန္မဆံုျဖစ္ၾကရင္ သီခ်င္းေလးက ရင္ကို႐ိုက္ခတ္ေစေတာ့သည္။
သူမအိပ္ေနခ်ိန္ သူမ၏ မ်က္ႏွာေလးကို ထိုင္၍ၾကည့္ရင္း ခြဲခြာရမွာေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ မနက္ျဖန္ကိုေရာက္မွာ စိတ္က မလိုလားပဲ အလိုလုိေနရင္း မနက္ျဖန္ကိုေရာက္ခဲ့ေလတယ္။
ဒီေန႕ဆိုရင္ သူမႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေတာတန္းေလးထဲက ကိုးဆယ့္ေျခာက္ရက္ ႏွင့္ ဘုရားေပၚမွာ ဆုေတာင္းခဲ့ေသာ ရက္ေပါင္းတစ္ရာ့သံုးဆယ္ကိုေပါင္းလိုက္ရင္ ရက္ေပါင္း ႏွစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ့္ေျခာက္ရက္ကို ေရာက္ခဲ့ေလၿပီ။ ထုိ႕ေပမဲ့လည္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲ သူမမွာ ရွိမေနေတာ့ပဲ သူမသည္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားစြာကို ႐ိုက္ခ်ဳိးခဲ့ေလေတာ့သည္။
{ေနာင္တရဲ႕ အသိ}ဟိုအရင္တစ္ခ်ိန္က မွားခဲ့သမွ်ရယ္ အေကာင္းတိုင္းျဖစ္ေစဖို႕ တစ္က ျပန္စရင္ အခ်ိန္ေတြရယ္ မွီပါေသးတယ္၊ အခ်ိန္ေတြရယ္ ေပးရင္း၊ နားလည္မႈနဲ႕ စာနာမႈေတြတာရွိမယ္ဆိုရင္ ကမာၻၿပဳိမယ္ဆိုေတာင္ မငိုတတ္ခဲ့သူပါ။ ရင္ခြင္အစားလည္း မထိုးရက္ပါဘူး
ရက္ေပါင္းႏွစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ့္ေျခာက္ရက္သာ ျပည့္ခဲ့ၿပီ ဒီရင္ခြင္ကေတာ့ အရင္တိုင္း ေမွ်ာ္ေနဆဲေပါ့..၊ ဒီပိုစ့္ေလးက ေၾကကြဲျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ပိုစ့္အျဖစ္သာ တည္ရွိပါေစေတာ့.....
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
in Friday, March 5, 2010
|
သံေယာဇဥ္ၾကားက ျမစ္တစ္စင္းကို ျဖတ္ေတာက္လို႕ လြယ္ပါ့မလား၊ အေနခ်င္းနီးနီးေ၀း ေ၀း တစ္ကယ္ဆိုရင္ ခ်စ္ျခင္းနဲ႕နားလည္မႈက အဓိကပါ၊ နီးစပ္ရာ ဖ်ားေယာင္း ေသြးေဆာင္မႈေတြၾကားမွာ လိမၼာပါးနပ္စြာ ရုန္းထြက္ႏိုင္ ေစေတာ့ကြယ္၊ ပန္းဆိုတာ ဖူးပြင့္တုန္းခဏမွာသာ သင္းရနံ႕ေတြ ႀကိဳင္လႈိင္ေနေပမဲ့ ပင္စည္ေတြ ရင့္ထြားလို႕ ပန္းပြင့္ေလးလည္း ရင့္ေရာ္ယမ္းလာတဲ့အခါ ဘယ္သူေတြက အနီးနားမွာ ရွိေနပါေတာ့မလဲ၊ တစ္ကယ္ေတာ့ ပန္းဆိုတာ ဖူးပြင့္ခ်ိန္အခိုက္မွာသာ သင္းရနံ႕ေတြႀကိဳင္လိႈင္ေနတာပါ၊ ခဏတစ္ၿဖဳတ္သာ ႏုပ်ဳိရွင္သန္ျခင္းနဲ႕ ပ်ားတကာတို႕ခဏသာ ရစ္၀ဲမူးယစ္ေနၾကေပမဲ့ အခ်ိန္ေတြၾကာေညာင္းလာတဲ့အခါ ဘယ္သူက ၾကာရွည္ဂရုစိုက္ ၾကင္နာၾကမလဲေလ၊ ပန္းေလးအနား ပ်ားေတြရစ္၀ဲေနတာ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာလို႕ မဟုတ္ဘူးရယ္ တစ္ခုတည္းေသာ ပန္းတို႕၀တ္ရည္ကို စုပ္ယူေသာက္သံုးဖို႕ရယ္ပါ...။ ေခ်ာင္းကိုပစ္၍ ျမစ္ကို ရွာသလား ေရသာမ်ား၍ ငါးမေတြ႕ႏိုင္ပါဘူး၊ မျမင္ဖူး၍ မူးကိုျမစ္မထင္ေစခ်င္ဘူး၊ စိတ္ေတြ ေလလႊင့္ေနခ်ိန္ ဘယ္သူေတြ ခ်ဥ္းကပ္ေနပါေစ၊ ေလယူရာမယိမ္းလိုက္ပါနဲ႕ အားႏြဲ႕ေနသူ ကေလးရယ္၊ အေနခ်င္းေ၀းကြာရသမို႕ စိတ္မခ်ႏိုင္တာ အေ၀းေရာက္ခ်စ္သူတိုင္းရဲ႕ ေ၀ဒနာအတၳဳပၸတိတစ္ခုပါ၊ ေ၀းကြာျခင္းက ဘယ္ေလာက္ရွိေနလည္း ေတာင္၀င္႐ိုးစြန္းနဲ႕ ေျမာက္၀င္႐ိုးစြန္းေလာက္ေတာင္ မေ၀းဘူးရယ္၊ တစ္ကယ္ဆို တို႕ႏွစ္ေယာက္ ေ၀းကြာျခင္းက မိနစ္ ၉၀ရယ္ပါ၊ ဘယ္လိုထိေ၀းကြာေနလည္း ခ်စ္ျခင္းသစၥာေတြေၾကာင့္ စိတ္ခ်င္းနီးေနရသူပါ၊ စိတ္ေတြက မတည္ၿငိမ္မိုးသားလို ျဖစ္ေနရင္ေတာင္ နီးစပ္ရာေကာက္႐ိုးတစ္မွ်င္ကို အေဖာ္မၿပဳရက္ပါဘူး၊ ရင္တြင္းေ၀ဒနာအပူမီး လိႈင္းထန္ေနလည္း ရင္ပူစြာ တမ္းတေနမယ္ဆိုတာ သိပါေစေတာ့ကြယ္..၊ ပံုျပင္ေတြ မဖတ္တတ္တဲ့သူ၊ စိတ္ကူးေတြ မယဥ္တတ္တဲ့သူ၊ သတိရျခင္းဆုိတာ ဘာမွန္းမသိတဲ့သူ၊ ေ၀းကြာျခင္းရဲ႕ အရသာဆိုတာ ဘာမွန္းမသိတဲ့သူ အခုေတာ့ ကေလးရယ္ ပံုျပင္ေတြလည္း ဖတ္တတ္ေနၿပီ စိတ္ကူးေတြလည္း ယဥ္တတ္လာၿပီ သတိရျခင္းေတြက အထြဋ္အထိပ္ေရာက္လို႕ ပူေဆြးျခင္းေ၀ဒနာကို ခံစားေနရေလၿပီ။ ဟိုအရင္အတူရွိခဲ့စဥ္က ကန္ေဘာင္ေပၚက ေလေျပႏုေလးေတြနဲ႕ လသာညေတြ၊ ဆိပ္ကမ္းေဘးနားက ဇင္ေယာ္ငွက္ကေလးေတြ ၊ ဖေယာင္းတိုင္တစ္တိုင္ရဲ႕ အလင္းေရာင္၊ ပထမဦးဆံုး တိုက္ခဲ့ဖူးတဲ့ City Markေပၚက ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ရယ္၊ ပထမဦးဆံုး ရင္ခုန္ခဲ့ရတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုရယ္၊ ရက္ေပါင္း ၉၀ျပည့္ အမွတ္တရမ်ားစြာရယ္ အခုမ်ားေတာ့ အထီးက်န္ဆန္ခဲ့ေလၿပီလား၊ အခုဆို တမ္းတသတိရမိတိုင္း မ်က္ရည္က ၀ဲလာတယ္ ငါမငိုပါဘူး မ်က္၀န္းက မ်က္ရည္ေတြက သူ႕အလိုလိုက်လာတာ.....{ေဇာင္း}
|
|
Posted by ေဇာင္း
in Thursday, March 4, 2010
|
 ပထမဦးဆံုး ေျပာခ်င္တာက အခုလို ဘေလာဂ့္အကယ္ဒမီဆုရျခင္းက ကြ်န္ေတာ္တတ္လို႕ ေတာ္လို႕ရျခင္းမဟုတ္ပဲ၊ ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား သို႕ အလည္လာ ဖတ္ရႈၾကသူမ်ား၏ အားေပးျခင္းေၾကာင့္ ဆုရတယ္လို႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ ဤျမန္မာစာ ျမန္မာစကားတြင္ ပါရွိေသာ စာမ်ားသည္ ျမန္မာစာကိုၿပဳစုၾကေသာ က်မ္းၿပဳဆရာႀကီးမ်ား (စာေရးဆရာႀကီးမ်ား)၏ စာမ်ား၊ ျမန္မာစာအဖြဲ႕မွ စာမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆရာ့ ဆရာႀကီးမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ ဂါရ၀ၿပဳအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား အတြက္ ရရွိေသာ ဆု( Domain & Hosting)အားကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအျဖစ္အသံုးမၿပဳပဲ၊ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ သင့္ေလွ်ာ္မည့္ အသင္းအဖြဲ႕ (အင္တာနက္တြင္ အုပ္စုလိုက္ Website လုပ္ေနသူမ်ားကို ဆိုလိုပါသည္) တစ္ခုခု အား ေပးအပ္လွဴဒါန္းဖို႕ ရည္ရြယ္ထားပါသည္။ ျမန္မာစာျမန္မာစကားကို လူသိမ်ား၍ စာမ်ားလာေရာက္ ဖတ္ရႈႏိုင္ရန္အတြက္ လိုက္၍ ေၾကျငာ၊ သြားေရာက္ လည္ပတ္ေပးေသာ မျမတ္မြန္ ကိုလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ပါ၏၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို အၿမဲအားေပးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ကိုရီး{ကိုႀကီး}ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါသည္။
ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား သို႕ အလည္လာ ဖတ္ရႈၾကေသာ Blogger ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ Bloggerဘက္မွမဟုတ္ေသာ စာဖတ္သူမ်ားႏွင့္ ေန႕စဥ္အဆက္မျပတ္လာေရာက္ ဖတ္ရႈအားေပးေသာ စာဖတ္မိတ္ေဆြႀကီးမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။
{ေဇာင္း}
http://myanmarsar.zaung.net
|
|
မွတ္ခ်က္______
ဆုရတဲ့ သတင္းက ၾကားတာၾကာေနေပမဲ့လည္း ဂုဏ္ၿပဳလႊာက အခုမွ(၄.၂.၂၀၁၀)ေရာက္လာတာေၾကာင့္ ေက်းဇူးတင္လႊာကို အခုမွေရးျဖစ္တာပါ၊ Cbox မွာ လာေရာက္ ဂုဏ္ၿပဳသြားေသာ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ...
Posted by ေဇာင္း
in Wednesday, March 3, 2010
|
တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက မၾကင္နာယုယလို႕ ႏွလံုးသားအျပစ္ဒဏ္ သင့္ခဲ့ရတယ္။ ေႏြဦးရေ၀ ဥႀသငယ္လို လြမ္းနာလည္းက် ေဆြးေၿမ႕စြာနဲ႕ ခ်စ္သူရည္းစား သူတစ္ပါးလက္ထဲ က်ေရာက္သြားမွာ မလိုလားအပ္လို႕ ခနိခဏ လူႀကမ္း လုပ္ရတယ္။ ခ်စ္ျခင္းရယ္ေၾကာင့္ ဗီလိန္ျဖစ္ေန လူၾကမ္းေတြေတာင္ ကိုးကြယ္ေလာက္ရဲ႕ ၾကမ္းတမ္းစကား မဆိုရက္ပါဘူး မည္သို႕ဆိုေစ ျပစ္ခြာသြားမွာ စိုးေနရသမို႕ သနားညႇာသာ ဒီေမာင့္ ရင္ကို အၾကင္နာျမွားဦး ပစ္လႊတ္လွည့္ေပါ့ နာၾကင္ျခင္းက ၾကင္နာျခင္းျဖစ္ေအာင္ စိတ္ခ်င္းေဆာင္။ ေမွ်ာ္သာေမွ်ာ္ ေပၚမလာသူမယ္ ေပ်ာ္လို႕ေနသလား ရင္ခြင္သစ္က အေဟာင္းထက္ နားလည္ႏိုင္ပါ့မလား စာနာျခင္းနဲ႕ၾကင္နာျခင္းေတြရယ္၊ေရေျမေခ်ာင္းျခားေ၀းရပ္ေျမမွာ ၀မ္းေရးအတြက္ ရုန္းကန္ေနရသူျခင္း အခ်ိန္တန္ အိတ္ေဖာင္းလို႕ စိတ္ေျပာင္းကာ ေမြးရပ္ကို ျပန္လာရမယ္။ ခဏသာခိုးနားရာ ရင္ခြင္ရယ္ မျဖစ္ေစလိုတယ္။ လူအပါး၀တာရယ္မ်ားလွ ေလာကႀကီးထဲ မႏုႆဋီကာ က်မ္းတတ္သူမ်ားၾကား ေရွာင္ရွားေစလိုတယ္ တစ္ခါတစ္ရံ ခ်စ္ျခင္းရယ္ေၾကာင့္ ေဒါသျဖစ္ရတယ္။ အေမွာင္က လူကိုဘယ္ျမင္ႏိုင္မလဲ၊ ေတြေ၀တိမ္းေရွာင္ မႏုႆၾကား ပ၀ါပါးနဲ႕ ၾကက္သားမထုတ္ေစခ်င္တယ္။ ရင္ခြင္တကာထဲ အေႏြးေထြးဆံုးမယ္ မာတာမိဘ ရင္ခြင္ရယ္ပါ ခလုတ္ထိလို႕ အမိတလည္း အစဥ္အၿမဲ ရင္ခြင္တံခါး ဖြင့္လို႕ထားတာ အေႏြးေထြးဆံုးရင္ခြင္ပါ ၁၅၀၀အပူမီးထဲက အခ်စ္ေတြရယ္ ခ်စ္ျခင္းခဏသာ ခ်စ္သူျဖစ္ၾကရတယ္၊ အမုန္းနိဂံုးေရာက္က်ရာ၀ယ္ ကမာၻ႕ရန္သူပမာျဖစ္တတ္ၾကတယ္ ေအးျမဆံုးအခ်စ္ရယ္ ၅၂၈ေတြပါ။ မိဘေသရင္ မိဘအစားမရသလို ေမာင္ဘြားေသရင္ အစားမရဘူးတဲ့၊ လင္ေယာက်္ား/မိန္းမ ေသရင္ အစားရႏိုင္ပါေသးတယ္၊ မိဘရင္ခြင္ဟာ ေအးျမလွတာမို႕ အပူမီးအခ်စ္ေတြကို မမက္ေမာပါနဲ႕လား ရင္ခြင္ၾကားက ဓားသြားတစ္လက္ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး၊ ခဏသာေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြရယ္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကို မဲ့ခဲ့ေစတယ္၊ အသိဉာဏ္ပိတ္ဖံုး အလြမ္းနိဂံုးေတြလည္း မလိုခ်င္ မျဖစ္ခ်င္ေတာ့တယ္၊ နားလည္ခြင့္လြတ္ရင္းနဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ေရာင္ျခည္ဟာမနက္ျဖန္တိုင္းအတြက္အားေဆးတစ္ခြက္မို႕ လိမၼာေစေတာ့ ကေလးရယ္...... {ေဇာင္း}
|
|
Posted by ေဇာင္း
in Tuesday, March 2, 2010
ဒီေန႕က ေဆးလိပ္ေတြေလ်ာ့၊ ဘီယာေတြေလ်ာ့ ဖို႕ အၿမဲတားေနရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕
အစ္ကိုအႀကီးဆံုး ေမြးေန႕ပါ။ သူ႕ကိုေမြးလာတဲ့ သကၠရာဇ္ေတြမွာ ဒီႏွစ္ကေတာ့ ထူးျခားေသာ သကၠရာဇ္တစ္ခုပါ။ လူတစ္ေယာက္မွာ ထူးျခားတဲ့ ေမြးႏွစ္ဆိုတာ တစ္သက္မွာ တစ္ခါေတာင္ ႀကံဳခဲပါတယ္။ ထူးျခားတယ္ဆိုတာ ၂၀၁၀ ေရာက္လို႕လား၊ အဲ့လိုလည္းမဟုတ္ေသးပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ အကိုႀကီးရဲ႕ အသက္က
၃၃ ႏွစ္ျပည့္ၿပီ ဘယ္ေန႕မွာျပည့္တာလည္းဆိုေတာ့
၃.၃.၂၀၁၀ ေပါ့.......
- အသက္ = ၃၃ ႏွစ္
- ေန႕ရက္ = ၃ ရက္
- လ = ၃ လ
- ခုႏွစ္ = ၂၀+၁၀=၃၀+၂+၁= ၃၃ႏွစ္
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ႀကံႀကံဖန္ဖန္တြက္ခ်က္နည္းအရ ဂဏန္းေတြကေတာ့ “၃” ေတြပဲျမင္ေနရပါတယ္။ ၂၀၁၀ ကို ဘယ္လိုေပါင္းေပါင္း ၃၀ နဲ႕ ၃၃ ရတယ္။ အဲ့ဒီလိုတြက္ခ်က္လိုက္ေတာ့ ကံေကာင္းမယ့္ ႏွစ္လို႕ ျမင္မိပါတယ္။ ကံလည္း ေကာင္းပါေစ။ ဘုန္းလည္းႀကီးပါေစ။ က်န္းမာေရးလည္း ေကာင္းပါေစဗ်ာ။ အပူအပင္ေတြ ကင္းေ၀းလို႕ မိသားစုအက်ဳိး လူသားအက်ဳိးကို သယ္ပိုးရင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေအးျမေသာ ေတာင္က်ေရပမာ ယခုဘ၀ႏွင့္ ေနာက္ဘ၀အဆက္ဆက္မွာ ေအးခ်မ္းပါေစလို႕ ရင္ထဲက လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ ကိုရီး။
{ေရွးက်ဆုေတာင္း}ေမြးေန႕ရက္လ၊ ထူးလို႕ျခားသပ၊ ခုနစ္ႏွစ္စံု၊ သုံးႏွစ္စံု၊ ႏွစ္ဆယ္ တစ္ဆယ္၊ သကၠရာဇ္ထဲ၊ ကံေကာင္းေပ်ာ္ရႊင္၊ စိတ္ၾကည္ ရႊင္ျမ၊ စိတ္ရဲ႕ေတာင္းတ၊ လိုဆႏၵတို႕၊ ျပည့္၀ေစေၾကာင္း၊ ဆုေတာင္းေပး၏၊ ယခုဘ၀၊ ေနာင္ဘ၀၊ အဆက္ဆက္မ်ားလည္း၊ သီတာေရၾကည္ပမာ၊ ေအးခ်မ္းလို႕၊ စိတ္ပူပင္မ်ားစြာရယ္၊ ကင္းလို႕၊ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ၊ ခ်စ္ကိုရီး ။
တစ္ဆက္တည္းပဲ ဒီေမြးေန႕ ဆုေတာင္း ပိုစ့္ေလးနဲ႕အတူ တစ္ခ်ိန္က ကိုရီး ကို စိတ္အေႏွာက္အယွက္ေပးခဲ့မိတာေတြ စိတ္ညစ္စရာေတြကိုေပးခဲ့မိတဲ့ ညီ့ကို ခြင့္လႊတ္ေပးဖို႕လည္း ေတာင္းပန္ပါရင္း ကန္ေတာ့လိုက္ပါ၏ ။
“ေမြးေန႕မွတည္ မနက္ျဖန္မ်ားစြာတုိင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေၿမ႕ပါေစ ကိုရီး”
ညီလတ္
{ေဇာင္း}
Posted by ေဇာင္း
ငဲငယ္ ကိုယ္တိုင္ ေရးၿပီး ကိုယ္တိုင္ဆိုထားတဲ့ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ခံစားခ်က္အျပည့္နဲ႕ ေရးထားတဲ့ သီခ်င္းေလးလို႕ ျမင္မိပါတယ္။ ဒီသီခ်င္းေလး စထြက္လာကတည္းက စာသားေတြကို ႀကိဳက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေပ်ာ္စရာနဲ႕ လြမ္းေဆြးစရာေတြကိုဆိုရင္ လြမ္းေဆြးစရာေတြဘက္ကို အားပိုေနခဲ့ေတာ့ ဒီသီခ်င္းေလးကို ခံစားမႈသီခ်င္းအျဖစ္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သီခ်င္းေရာ စာသားေရာ ဖတ္ရႈ နားဆင္ၾကည့္ပါ။ လက္ရွိ ခံစားခ်က္ေလးနဲ႕ တိုက္ဆိုင္ေနတာမို႕ ဒီသီခ်င္းေလးက ကြ်န္ေတာ့္ကိုမ်ား ေရးထားသလားလို႕ေတာင္ မရွက္တမ္း ထင္မိပါ၏
:Pတစ္ခါတည္း ကူးယူနားဆင္ၾကည့္ပါ 3.84MB ပဲရွိပါတယ္ -----> Download Mp3 ------
ဆက္ခ်စ္ခြင့္ေလး------
ေရး/ဆို = ငဲငယ္
ဒါအိမ္မက္လား တစ္ကယ့္အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုလား
နင္ေမ့လိုက္ေတာ့လို႕ ေျပာၿပီး ရက္စက္တာလား
အဆံုးမဲ့တို႕ရဲ႕ အခ်စ္တို႕ ေပ်ာက္ပ်က္ၿပီလား
မင္းေျပာတာကို မယံုႏိုင္တယ္....
ဒီေႏွာင္ႀကိဳးမျဖတ္ခဲ့ပါနဲ႕ ခ်စ္ဖူးတဲ့ေန႕ရက္မ်ားလည္း လတ္ဆတ္ေနဆဲ
အခုက်ေတာ့ အေျခအေနေတြဟာ ေျပာင္းလည္း
ေမေရ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားကို ယံုၾကည္ခြင့္ေပး
ဒီကစလို႕ ငါ့ရဲ႕မွားယြင္းခဲ့သမွ် ၿပဳျပင္မယ္ ငါ့နားမင္းမရွိတဲ့ေနာက္ မျဖစ္တဲ့ဘ၀ကို သိပါကြယ္၀န္ခံပါတယ္ ငါ့ရဲ႕အမွားမ်ားၿပဳျပင္ၿပီး မင္းအနားမွာျပန္ေနခြင့္ေပးရင္မွာစူးစူးနစ္နစ္ ခ်စ္ခဲ့မိတာ မင္းပါပဲ ငါအခုအရမ္းမဆိုးပဲနဲ႕ မင္းေျပာသမွ်ကိုလိုက္နာမယ္ငါတို႕နီးဖို႕ရာ ငါေနာက္ထပ္ ေရွ႕ဆက္ခ်စ္ခြင့္ေလး နင္ေပးမွာလား.... ျပန္ဆံုခြင့္ရရင္..ခ်န္ရစ္ၿပီး နင္ထားခဲ့မွာလား နင္မရွိေတာ့ ငါ့ရဲ႕ဘ၀က ေျခာက္ေသြ႕ေနမွာ
ထပ္ၿပီးေတာ့ ဆံုးရႈံးျခင္းမ်ား ေပးခဲ့မွာလား အဆံုးအသတ္ဟာ ဒီလိုလား
မယံုၾကည္ဘူး နင္ေျပာတဲ့ ဒီစကား နင္ေမ့လိုက္ေတာ့လို႕ ေျပာၿပီး ရက္စက္တာလား
အခုက်ေတာ့ မရည္ရြယ္တာေတြအားလံုး အရည္ေတြေပ်ာ္ကုန္ၿပီး ငါ့မွာသာ ေၾကကြဲမဆံုး....
ဒီကစလို႕ ငါ့ရဲ႕မွားယြင္းခဲ့သမွ် ၿပဳျပင္မယ္ ငါ့နားမင္းမရွိတဲ့ေနာက္ မျဖစ္တဲ့ဘ၀ကို သိပါကြယ္
၀န္ခံပါတယ္ ငါ့ရဲ႕အမွားမ်ားၿပဳျပင္ၿပီး မင္းအနားမွာျပန္ေနခြင့္ေပး
ရင္မွာစူးစူးနစ္နစ္ ခ်စ္ခဲ့မိတာ မင္းပါပဲ ငါအခုအရမ္းမဆိုးပဲနဲ႕ မင္းေျပာသမွ်ကိုလိုက္နာမယ္
ငါတို႕နီးဖို႕ရာ ငါေနာက္ထပ္ ေရွ႕ဆက္ခ်စ္ခြင့္ေလး နင္ေပးမွာလား....
ျပန္ဆံုခြင့္ရရင္..
ဘယ္အခ်ိန္ ေရွးဆက္ငါ့ဘဝထဲကို မင္းေလးလွမ္းလာမယ္
ငါ့နားမင္းမရွိတဲ့ေနာက္ မျဖစ္တဲ့ဘ၀ကို သိပါကြယ္
ငါတို႕နီးဖို႕ရာ ငါေနာက္ထပ္ ေရွ႕ဆက္ခ်စ္ခြင့္ေလး ေမွ်ာ္လင့္ရင္းနဲ႕....
တို႕ဆက္ခ်စ္ခြင့္ေလး.....
Posted by ေဇာင္း
in Monday, March 1, 2010
အျပတ္ျပတ္နဲ႕၊ ထြက္ခဲ့ဖူးေသာ၊ သစၥာပုရပို္ဒ္ထဲက၊ ႏွလံုးသားေသြးစက္ေတြ၊ နီၾကန္လို႕ေနလည္း၊ မမူသူ မၾကင္နာစိမ္းကား၊ မိဖုရားတစ္ဦး၊ လိုခ်င္တက္မတ္၊
ကာမရမက္တစ္ခုရယ္နဲ႕၊ ဆံုးခန္းတိုင္ခဲ့ေလၿပီ။ ပ်ားဘုရင္မနား ၊ ခဏတစ္ၿဖဳတ္တာ၊ အိပ္စက္ရေသာ၊ ပ်ားထီးေတြလို၊ ကြ်ႏ္ုပ္ အညတရမႏုႆ၊ ခံႏိုင္စြမ္းက၊ အရာရာနတၱိ၊ မင္းမရွိရင္၊ ရင္မွာအ႐ူးအမူး၊ ငိုေႂကြးရင္းနဲ႕၊
ရည္းစားလူလု အူႏုကြဲ်ခတ္သလို၊ ခံစားရေန၊ ဒီရင္ခြင္က၊ မင္းအတြက္တစ္ေနရာ၊ လစ္လပ္ေနဆဲ၊ ခြင့္လႊတ္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႕၊ ငါ့ရဲ႕ မနက္ျဖန္အတြက္ ေနလံုးနီနီရယ္၊ ကြယ္ေပ်ာက္လ်က္ပါပဲ....။
{ေဇာင္း}
ကေလးရယ္
ႏြမ္းမွာစိုးလို႔
ယုယျပဳစု
ၾကင္နာမႈကို
လ်စ္လွ်ဴရႈ
ရင္ခြင္အသစ္ကို
ေမွ်ာ္သလားကြယ္.......
မငိုခဲ့ဖူး
ငိုခဲ့ဖူးျပီ
မထူးမဲ့ဇာတ္မို႕
ဆက္ကရမလား
တစ္ခန္းရပ္နဲ႔ ရပ္တန္႕ရမလား
ျပီးျပတ္လိုက္ရင္
ပိုေကာင္းေလမလား.......
လြမ္းသူေမွ်ာ္ဆဲ ေ၀းရပ္ေျမက
စိတ္မခ်ႏိုင္တာအခုမ်ားေတာ့...
{ဇာတ္သိမ္းရခက္}{ကိုရီး} + {ေဇာင္း}
သစၥာေတြနဲ႕ အနာဂတ္ကို ပံုအပ္ခဲ့ၿပီၿပီ။ အရာရာနတိၱလူသားတစ္ေယာက္အတြက္ ၾကင္နာယုယျခင္းေတြကို ေပးခ်င္ေသာ္လည္း အေနခ်င္းရယ္ ေခ်ာင္းျခားေနသလို ေဆြ႕ေၿမ႕စြာနဲ႕ အျပတ္ျပတ္သစၥာ.....
.
Posted by ေဇာင္း
အုပ္ထိန္းသူမ်ားက မိမိတုိ႕၏ သားသမီးမ်ား စာသင္ေက်ာင္းကို သြား၍ ပညာသင္ၾကသည္ကို ၾကည့္၍ ဝမ္းသာပီတိျဖစ္ေနၾကရသည္မွာမလြဲပါ။ သို႕ေသာ္လည္း ေခတ္ကာလမ်ားသည္ တစ္ေျဖးေျဖး ေရြ႕လ်ားလာသည္ႏွင့္အမွ် အသိဉာဏ္မ်ားက တိုးတက္ေျပာင္းလဲလာခဲ့ေလသည္။
အုပ္ထိန္းသူတို႕ ငယ္စဥ္တုန္းက ကေလးဘ၀သည္ ယခုေခတ္ ကေလးဘ၀ႏွင့္ လံုး၀ မတူညီ ေတာ့ပါ။ အုပ္ထိန္းသူတို႕ ငယ္စဥ္တုန္းက အသက္၂၀-အထိပင္ ခ်စ္သူရည္းစားထားဖို႕ေ၀းစြ ရင္ခုန္ျခင္းဆိုသည္ကို သ႐ုပ္ေဖာ္၍မတတ္ေသာ ေခတ္ကာလပင္ျဖစ္သည္။
ယခု တိုးတတ္လာေသာ ေခတ္ႏွင့္အညီ ၁၀-ႏွစ္ အထက္ကေလးမ်ားသည္ ရင္ခုန္တတ္စ အသည္းကြဲစ ျဖစ္တတ္လာခဲ့ေပသည္။ မိဘမ်ားက ကေလးမ်ားကို ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ရည္ရြယ္၍ ေက်ာင္းသို႕လႊတ္သည္။ ေသာ္သို႕ ယခုေခတ္ကာလကေလးမ်ားသည္ ေက်ာင္းတြင္ ပညာမရွာပဲ ခ်စ္သူရည္းစားမ်ား ရွာေနသလိုျဖစ္ေပသည္။
ထို႕အတူ ယခုေခတ္တြင္ ေခတ္စားနာမည္ႀကီးေနေသာ အင္တာနက္(ကြန္ပ်ဴတာ) မ်ားကို မိမိတို႕ သားသမီးမ်ားက အသံုးၿပဳေနၾကသည္ကို မိဘမ်ားက ျမင္ၾကရေသာအခါ ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ မိဘမ်ားက ၀မ္းသာၾကည္ႏွဴးပီတိျဖစ္ၾကရေပသည္။ ကေလးသူငယ္မ်ားသည္ အင္တာနက္ကို အက်ဳိးရွိစြာ အသံုးၿပဳပါက မိဘမ်ားရဲ႕ ပီတိဟာ စစ္မွန္ေသာ ပီတိျဖစ္ရေပေတာ့မည္။
ထိုသို႕မဟုတ္ပဲ အင္တာနက္ကို
ခ်စ္သူရည္းစားရွာျခင္းတစ္ခုတည္းအျဖစ္ အသံုးၿပဳေနၾကသူ သုိ႕မဟုတ္
ေမ်ာက္ျပ ဆန္ေတာင္း ေနၾကသူမ်ား ျဖစ္ေနၾကပါက မိဘမ်ားရဲ႕ ပီတိဟာ ခဏသာပဲ ျဖစ္ေစပါေတာ့တယ္။ ထို႕အတူ အင္တာနက္ကို အသံုးၿပဳေနၾကေသာ လူမ်ားသည္ သူ႕စည္းကိုယ့္စည္းဆိုသည္မ်ားလည္း ရွိၾကရေပသည္။ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုကို ဘမ္းျပ၍ ေတာင္ကုတ္ ေျမာက္ကုတ္ လုပ္ေနသည္မွာလည္း ခက္လွေပသည္။ စည္းဆိုသည္မွာ ေနရာတစ္ကာ၌ရွိေပသည္။
ပမာဆိုရေသာ္......
အင္တာနက္ေလာကတြင္ သူတစ္ပါးက ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္ျဖင့္ ေရးသားထားေသာ စာမ်ားကို မိမိက ကူးယူ၍ မိမိနာမည္ျဖင့္ ေဖာ္ျပပါက မူရင္းေရးသားသူ၏ အမည္အား မေဖာ္ျပျခင္းေၾကာင့္ စည္းတစ္ခုေဖာက္ရာ ၾကပါသည္။ ေနာက္တစ္ခုက အင္တာနက္ေလာကသည္ လူအခ်င္းခ်င္းေတြ႕ျမင္ရသည္မွာ ဖန္သားျပင္ေပၚ၌သာျဖစ္ေသာေၾကာင့္
သူတစ္ပါး၏ ခ်စ္သူမွန္းသိရက္ႏွင့္ နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ လုယူရာ၌လည္း စည္းေဖာက္ရာၾကေပသည္။ ေနာက္တစ္ခုက ဟက္သည္(Hack)ဆိုရာ၌ ထိုသူသည္ အားလံုးအတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစေသာေၾကာင့္ ဟက္လိုက္သည္မွာ အျပစ္ေျပာစရာမဟုတ္ေပမဲ့။ အျပစ္မရွိေသာ သူတစ္ပါး၏ ပိုင္ဆိုင္မႈတစ္ခုအား ဟက္လိုက္သည္မွာ ဖ်က္လုပ္ဖ်က္စီးျဖစ္ရာၾကေသာေၾကာင့္ စည္းေဖာက္ရာေရာက္ေပသည္။
အင္တာနက္ေလာကတြင္ မည္မွ်ပင္ လူခ်စ္လူခင္ ေပါမ်ားေနေစကာမူ အထက္ပါစည္းမ်ားကို ေဖာက္ျခင္းေၾကာင့္ ရရွိထားေသာ ေအာင္ျမင္မႈသည္ သဲထဲေရသြန္သလိုသာျဖစ္ေတာ့သည္။ အမ်ားႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အင္တာနက္ေလာကတြင္ အက်ဳိးရွိရွိအသံုးခ်ပါက သင္သည္ စင္စစ္မုခ် ေအာင္ျမင္ရမည္မွာ မလြဲပါ။
