ဆင်း​ရဲလို့​လား​ ဆို​ေတာ့​ ​ေြပာသ​ေလာက်လည်း​ မဟုတ်ခဲ့​ပါဘူး​။ ဒါ​ေပမဲ့​ ပိုက်ဆံရ​ေတာ့​ ဆန်ဖိုး​ တိုလီမှုတ်ဆ ဖိုး​ေလး​ေတာ့​ ရတာ​ေပါ့​။ သူများ​က​ေလး​ေတွ ​ေနွရာသီ​ေကျာင်း​ပိတ်ရက်မှာ ဂျင်​ေပါက်၊​ သ​ေရကွင်း​ပစ်၊​ ပူ​ေဆာ့​၊​ စစ်တိုက်တိုင်း​ေဆာ့​ေနြကချိန် ကျွန်​ေတာ်က​ေတာ့​ ဖဲဝိုင်း​တို့​ ​ေလး​ေကာင်ဂျင်ဝိုင်း​တို့​ ​ေြမာက်ပန်း​လန်(​ေခါင်း​ပန်း​လန်)တဲ့​ ဝိုင်း​တို့​ ြကက်တိုက်တဲ့​ ဝိုင်း​တို့​ဘက်ကို ​ေရာက်​ေနပါတယ်။         
( ​ေြမာက်ပန်း​လန်တယ်ဆိုတာ ြပား​၅ဝဆယ်​ေစ့​ တစ်ကျပ်​ေစ့​တင်နိုင်​ေသာ ဝါး​ြပား​ တုတ်​ေချာင်း​ြပား​ေပါ်မှာ အ​ေြကွ​ေစ့​ နှစ်​ေစ့​ကိုတင်ြပီး​ အ​ေပါ်ကို ​ေြမာက်လိုက်ြပီး​ ​ေြမြကီး​ေပါ်လွတ်ချလိုက်တဲ့​အခါ ​ေခါင်း​ပန်း​အ​ေနနဲ့​ ​ေဆာ့​ေသာ အ​ေလာင်း​ကစား​တစ်မျိုး​ပါ အဲ့​ဒါက လူြကီး​ေတွရဲ့​ အ​ေလာင်း​ကစား​တစ်မျိုး​ေပါ့​။ )

ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့​ အ​ေလာင်း​ကစား​ဝိုင်း​ေတွကို ​ေရာက်​ေနလို့​ ဒီ​ေကာင် အ​ေလာင်း​ကစား​သမား​ပဲလို့​ စာဖတ်သူ​ေတွအ​ေနနဲ့​ ထင်​ေနမှာ​ေတာ့​ ​ေသချာ​ေလာက်ြပီ။ တစ်ကယ်တမ်း​မှာ ကျွန်​ေတာ်က ဖရဲသီး​စိပ်​ေလး​ေတွ ​ေရခဲထုပ်​ေလး​ေတွကို ​ေရာင်း​ေနတဲ့​ ​ေကာင်​ေလး​တစ်​ေယာက်ပါ။ အိမ်လှည့်​ေဈး​သည်ဆိုတာကလည်း​ လူစည်း​ကား​ရာ​ေတွမှာ လိုက်​ေရာင်း​မှလည်း​ ​ေရာင်း​ြဖစ်မယ်မဟုတ်ပါလား​။ အ​ေလာင်း​ကစား​ဝိုင်း​ေတွ က​ေလး​ေတွများ​တဲ့​ေနရာမှာ ​ေတာ်​ေတာ်ကို ​ေရာင်း​ကုန်ခဲ့​ပါတယ်။ အဲ့​ဒီတုန်း​က ဖရဲသီး​ တစ်စိပ်ကို တစ်ကျပ် ​ေရခဲထုပ် တစ်ထုပ်ကို တစ်ကျပ်ပါ။ ​ေတာင်ြကီး​ြမို့​က ထုတ်တဲ့​ ​ေရွှငါး​တံဆိပ် ​ေနြကာ​ေစ့​ကလည်း​ နှစ်ထုပ်မှ တစ်ကျပ်ပဲ ရှိ​ေသး​တယ်။

တစ်ခါတစ်ခါ ​ေနကလည်း​ ​ေတာ်​ေတာ်ကို ပူလွန်း​တယ်။ ရပ်ကွက်တစ်ခုြပီး​တစ်ခု သွား​ေရာက် ​ေရာင်း​ေနရင်း​နဲ့​ စီး​တဲ့​ဖိနပ်ကလည်း​ ​ေြပာင်း​ဖူး​တံဆိပ် လိပ်တံဆိပ် ​ေဖာ့​ဖိနပ်​ေတွဆို​ေတာ့​ ဖိနပ်ြမီး​ေတာင် ဖ​ေနာင့်​ေနရာက ​ေပါက်လုြဖစ်​ေနြပီ။ အဲ့​ဒီအခါ ​ေြမြကီး​နဲ့​ ဖ​ေနာင့်​နဲ့​မထိတထိြဖစ်လာတယ်။ အဲ့​လိုြဖစ်​ေတာ့​ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့​ ဖ​ေနာင့်​က ကွဲတတ်လာတယ်။ ​ေဈး​ေရာင်း​ရ​ေငွ​ေလး​ကို မိဘ​ေတွကို ​ေပး​ချိန်မှာ ​ေပျာ်စရာ​ေကာင်း​တယ်။ အခုတစ်​ေခါက် အရင်း​က ဘယ်​ေလာက် ြမတ်တာက ဘယ်​ေလာက် ဆိုြပီး​ တွက်​ေနချိန် အြမတ်​ေလး​က တစ်ခါတစ်ရံမှာ များ​ေတာ့​ ​ေပျာ်တာ လွန်​ေရာပဲ။ မိဘကိုလည်း​ ​ေပး​။ ြပီး​ေတာ့​ ​ေပါက်လုြဖစ်​ေနတဲ့​ ဖိနပ်အစား​ ​ေနာက်ထပ် ဖိနပ်အသစ်ဝယ်ြပီး​စီး​ေတာ့​ ​ေပျာ်လိုက်တာ ဖိနပ်အသစ်နဲ့​ေမာင်​ေဇာင်း​ ပါပဲ။

ဒီလိုနဲ့​ပဲ ကျွန်​ေတာ်ငယ်ငယ်က အ​ေတာ်​ေလး​ကို ​ေဈး​နံပါခဲ့​တယ်။ ဖရဲသီး​စိပ် ​ေရခဲထုပ် ​ေရာင်း​မကုန်လို့​ ကျန်တယ်ဆိုတာ မရှိသ​ေလာက်ပါပဲ။ ဟသင်္ာထွန်း​ရင်ရဲ့​ “​ေအး​ြကည်မ” သီချင်း​ထဲကလို “ရာသီစံု သီး​နှံက အစ ​ေအး​ြကည်မရဲ့​ ​ေခါင်း​ေပါ်​ေရာက်တယ်” တဲ့​ ကျွန်​ေတာ့​အတွက်က​ေတာ့​ “​ေနွရာသီ ဖရဲသီး​စိပ်က ​ေမာင်​ေဇာင်း​ရဲ့​ ​ေခါင်း​ေပါ်​ေရာက်တယ်”လို့​ ဆိုရမလိုပါပဲ။ ဖရဲသီး​ မရှိတဲ့​ ​ေန့​မျိုး​မှာဆိုရင်​ေတာ့​ လက်တစ်ဖက်မှာ ​ေခါင်း​ေလာင်း​ နဲ့​ ကျန်တစ်ဖက်မှာ​ေတာ့​ ​ေရခဲပံုး​ကို ြကိုး​တပ်ြပီး​ လွယ်ထား​လျက်​ေပါ့​....။

-=-=-=-=-      -=-=-=-=-      -=-=-=-=-      -=-=-=-=-      -=-=-=-=-         

ငယ်ငယ်တုန်း​က ဘဝဆိုတာ ဘာလည်း​လို့​ မစဉ်း​စား​မိပါဘူး​။ စိတ်ညစ်တယ်ဆိုတာကိုလည်း​ နား​မလည်ခဲ့​ဘူး​။ ဒါ​ေပမဲ့​ ထမင်း​စား​ဖို့​အတွက် ကို​ေတာ့​ စဉ်း​စား​မိတယ်။

-=-=-=-=-      -=-=-=-=-      -=-=-=-=-      -=-=-=-=-      -=-=-=-=-         

အဲ့​ဒီတုန်း​က ကျွန်​ေတာ့်​ရဲ့​ အသက်အရွယ်မှာ ၁ဝနှစ် ၁၁နှစ်သား​အရွယ်သာရှိပါ​ေသး​တယ်။ ပန်း​ရံ လုပ်တဲ့​ လူ​ေတွအဖို့​ ဆရာစား​က ကျပ်၁၈၀ နဲ့​ ​ေနာက်လိုက်က ကျပ်ဂဝ ဝန်း​ကျင်​ေလာက်ရတဲ့​ အချိန်​ေပါ့​။  (အခု​ေတာ့​ ဘယ်​ေလာက်ရြကတယ်ဆိုတာ​ေတာ့​ မသိ)။ ကျွန်​ေတာ်တို့​ ညီအစ်ကို နှစ်​ေယာက်က တစ်​ေယာက်ကို ၃၅ကျပ်နှုန်း​နဲ့​ရပါတယ်။ ကျွန်​ေတာ့်​ရဲ့​ အ​ေဖ ပုတ်ြပတ်ရတဲ့​ ဘုန်း​ြကီး​ေကျာင်း​တစ်​ေကျာင်း​မှာ အလုပ်လုပ်ရပါတယ်။ အလုပ်က​ေတာ့​ ပထမဆံုး​ အုတ်ရိုက်ရတဲ့​အလုပ် ကျွန်​ေတာ်တို့​က ငယ်​ေသး​ေတာ့​ မရိုက်နိုင်​ေသး​ဘူး​။ အဲ့​ဒီ​ေတာ့​ အ​ေဖက အုတ်ရိုက်တယ်။ ကျွန်​ေတာ်နဲ့​ ကျွန်​ေတာ့်​ညီက အ​ေဖရိုက်ြပီး​သား​ အုတ်​ေတွကို အုတ်ရိုက်ခွက်ထဲက​ေန “မ”လာြပီး​ေတာ့​ အ​ေြခာက်လှန်း​ဖို့​ ​ေနပူမှာ ြပန်စီထား​ရပါတယ်။ အဲ့​ဒီလို အ​ေြခာက်လှန်း​ြပီး​ေတာ့​ ရြပီဆိုရင် အုတ်​ေတွကို ြပန်သယ်ြပီး​ ညီညီညာညာစီထား​ရြပန်တယ်။ အုတ်​ေတွကို ရိုက်ြပီး​ြကတဲ့​အချိန်မှာ ြခံစည်း​ရိုး​အတွက် အုတ်စီဖို့​ လုပ်ရပါတယ်။ ကျွန်​ေတာ်တို့​ ညီအစ်ကိုနှစ်​ေယာက် မှာ အုတ်သယ် အုတ်စီ ​ေကျာက်သယ် စသာ​ေတွလုပ်ြပီး​ြက​ေတာ့​။

အ​ေဖအုတ်စီဖို့​ ထံုး​၊​ ​ေကျာက်၊​ သဲ ဘိလပ်​ေြမစသာ​ေတွကို သယ်​ေပး​ ယူ​ေပး​ြပီး​ေတာ့​ ​ေရာသ​ေမွှရတယ်။ ဘိလပ်​ေြမ+ထံုး​+​ေကျာက်+သဲ ​ေတွကို ​ေရာသ​ေမွှထား​တဲ့​ဟာကို ပန်း​ရံသမား​ အ​ေခါ်က​ေတာ့​ “မဆလာ”လို့​ေခါ်ပါတယ်။ အုတ်စီဖို့​ “မဆလာ”​ေတွကို ပံုး​ထဲ ဒယ်အံုး​ထဲ ထည့်​ြပီး​သယ်​ေပး​ရတယ်။ အဲ့​ဒီတုန်း​က ကျွန်​ေတာ်က အလွန်ငယ်​ေသး​တယ်။ မဆလာ ​ေတွထည့်​ြပီး​သယ်ရတဲ့​ ဒယ်အိုး​ကလည်း​ သံဒယ်အိုး​ြဖစ်​ေနြပန်တယ်။ က​ေလး​တစ်​ေယာက်အဖို့​ သံဒယ်အိုး​ကလည်း​ ​ေလး​တာပါပဲ။ အခုြပန်စဉ်း​စား​ြကည့်​တယ်။ အဲ့​ဒီတုန်း​က ဘာလို့​ သံဒယ်အိုး​ကို သံုး​တာလည်း​ဆိုတာ။ ဟုတ်တယ်ဗျ။ စဉ်း​စား​ြကည့်​ ပန်း​ရံအလုပ်ဆိုတာ ပင်ပန်း​တယ်။ ပင်ပန်း​ပါတယ်ဆိုမှ သံဒယ်အိုး​နဲ့​ ​ေကျာက်၊​ သံ၊​ ထံုး​။ စသာ​ေတွကို ထည့်​ြပီး​ သယ်ရတာ ​ေတာ်​ေတာ်​ေလး​တယ်ဗျာ။ သံဒယ်အိုး​ဆိုတာက မျက်လံုး​ထဲ ြမင်​ေအာင်​ေြပာရရင်ဗျာ မိုး​ြပဲဒယ်အိုး​လိုပါပဲ။

အလုပ်လုပ်ရတာက​ေတာ့​ ဘုန်း​ြကီး​ေကျာင်း​မှာပါ ထမင်း​စား​ချိန်က ဘုန်း​ြကီး​ေတွ ဆွမ်း​ဘုန်း​ြပီး​မှ ကျွန်​ေတာ်တို့​လည်း​ စား​ရတယ်။ ဒါ​ေပမဲ့​ ကျွန်​ေတာ်တို့​က လူြကီး​မဟုတ်​ေတာ့​ ညီအစ်ကိုနှစ်​ေယာက်သား​ ဘုန်း​ြကီး​ေတွ​ေတာင် ဆွမ်း​မဘုန်း​ရ​ေသး​ဘူး​ ဗိုက်ဆာ​ေနြပီ ဆာတာမှ ​ေတာ်​ေတာ်​ေလး​ကိုဆာ​ေနမိတယ်။ (အဲ့​ဒီတုန်း​က အသက်က ၁၁နှစ်နည်း​နည်း​ေကျာ်လာပါြပီ)။ ဒီြကား​ထဲ ထံုး​ေတွကို ထား​တဲ့​ ​ေြမ​ေအာက်ခန်း​ကို ခဏခဏဝင်ရတယ်။ ထံုး​ခဲြကီး​ေတွကိုလည်း​ ထုြပီး​ အမုန့်​ြဖစ်​ေအာင် လုပ်ြပီး​ သယ်သွား​ရတယ်။ ထံုး​ရဲ့​ အမုန့်​ေတွ အ​ေငွ့​ေတွက နှာ​ေခါင်း​ထဲဝင်​ေတာ့​ ​ေတာ်​ေတာ်​ေလး​ကို မွှန်တယ်ဗျာ၊​ ဗိုက်ကဆာ​ေန​ေတာ့​ အား​က မရှိြပန်။ တစ်ခါတစ်ခါ ထံုး​ပံုထဲ ထိုင်ထိုင်ကျမိတယ်။

ဘယ်​ေလာက်ပဲ ပင်ပန်း​ခဲ့​သည်ြဖစ်ပါ​ေစ လုပ်အား​ခ ထုတ်ရတဲ့​ေန့​ဆို ​ေတာ်​ေတာ်​ေပျာ်တယ်။

“ပန်း​က​ေလး​များ​ ပွင့်​ေတာ့​မည်
ဖူး​တံဝင့်​လို့​ချီ”
အရွယ်​ေရာက်လာသည်နှင့်​ စာသင်​ေကျာင်း​ြကီး​ဆီကို အသက်၅နှစ် ြပည့်​တာအမျှ စာ​ေတွ့​ဟူ​ေသာ ပညာများ​ကို သင်ြကရသည်မှာလည်း​ ကျွန်ုပ်တို့​ ငယ်စဉ်ကတည်း​ကပင်ြဖစ်သည်။ ယ​ေန့​သည် ၆လပိုင်း​ ၁ရက်​ေန့​ြဖစ်​ေသာ​ေြကာင့်​ စာသင်​ေကျာင်း​များ​လည်း​ ပန်း​များ​ပမာ အြပိုင်ပွင့်​ေနပါ​ေတာ့​သည်။